Yamaha Fs1

'71 FS1'i iki İngiliz kışı boyunca sürdüm ve motosikletleri anladığımı gerçekten değiştirdi - her gaz girişi, her virajda, bu kadar küçük ve dürüst bir şey için önemliydi. Pistonlu motor yaklaşık 5.000 rpm'den temiz bir şekilde çekiyor ve bu dört vitesli şanzıman uygun tekniği ödüllendiriyor; kısa vites değiştirdiğinizde sürünüyorsunuz, güç bandına çarpıyorsunuz ve 70 km/s azami hız gerçekten kazanılmış hissettiriyor. Yana doğru baktığınızda krom çamurluklar paslanır ve pedallar bir şakadır - hareket için değil kanun için oradalar - ancak şasi şaşırtıcı bir şekilde 63 kg'lık bir makine için yerleştirilmiştir. Karbonhidrat püskürtme sıcaklığa duyarlıdır ve her sonbaharda pilot jeti soyacaksınız, ancak temiz bir orijinal örnek bulun ve burada çoğu modern makinenin dokunamayacağı bir saflık var.

Tork indüksiyon kamış valfi, eski piston bağlantı noktası kurulumuna göre gerçek ve ölçülebilir bir fark yaratır - alt kısımdaki gaz tepkisi daha net, ve eskiden virajın ortasında sizi sıkıştıran düz orta menzil noktası çoğunlukla kayboldu. Tam sohbet sırasında gerçekte 60 ila 65 km/s arasında bir yerde oturuyorsunuz, teknik özellikler sayfasındaki iyimser 70 değil, ancak öğrenci plakasında banliyö trafiğinde gerçekten vızıldayan 49 cc'lik iki zamanlı bir motor için yeterli gibi geldi. Karbürasyon güncellemesi de gerçektir - soğuk çalıştırmalar daha az ritüeldir ve daha önceki FS1'lerin ıslak ortamda yaptığı gibi kapalı bir gaz kelebeğinde dört zamanlı ve şişkinlik yapmaz. Zayıflık hala kuru koşullarda kibar ve yağmurda sessizce korkutucu olan ön tamburdur ve 63 kg ıslakken, bütçe çeliğinden başka bir şey gibi görünmeyen bir çerçeveden her çukuru hissedebilirsiniz.

Gen 3 FS1 nihayet yerinde görünen modeldi - Yamaha'nın RD serisinden ödünç alınan keskin, köşeli çizgiler, gençliğimi okuldan çıkarken gerçekten havalı hissettirdi. Yine de yeniden şekillendirilmiş teneke kutunun altında, her zaman bildiğiniz nefes kesici 49 cc'lik iki zamanlı motor var: Arka rüzgarla 40 km/s düz bir şekilde ve gaz kelebeğini 4.500 rpm civarında emzirmeyi gerektiren güç dağıtımı, aksi takdirde yüzü düz düşer. Gözden geçirilmiş çerçeve geometrisi gerçek bir gelişmedir - direksiyon, önceki yuvarlak tanklı bisikletlere göre virajlarda daha fazla yerleşmiş hissettiriyor ve performans farkı ihmal edilebilir olsa bile, yeni egzoz notasında biraz daha kötü bir kabuk var. Enstrümanlar artık bir bakışta okunabilir, bu da yağmurda sisli bir Gen 1 speedo'ya göz kamaştırana kadar kulağa önemsiz geliyor.

İki yaz '84 FS1'i kullandım ve beni asla hayal kırıklığına uğratmadı, bu da ona motokros bisikleti gibi davranan bir genç olduğumu hatırlayana kadar hafif övgü gibi geliyor. Açısal Gen 4 gövdesi, yuvarlak önceki versiyonlara kıyasla gerçekten maksatlı geldi - uygun bir motosiklete benziyordu, ve bu on altıda çok önemliydi. 49 cc'lik iki zamanlı motor, 40 km/s kısıtlı tavanına kadar temiz bir şekilde çekiyor ve bütün gün orada duruyor, ancak her karşı rüzgarı fiziksel bir hakaret gibi hissedeceksiniz. Güncellenen ön çatallar, önceki FS1'lere göre gözle görülür bir gelişme oldu ve Gen 2'yi rahatsız eden belirsiz, hoş bir his olmadan yol kenarlarını emdi, ancak mucizeler beklemeyin - bu hala bir spor bisikleti değil, 62 kg'lık bir öğrenci aleti.