Yamaha Fs1

Jechałem FS1 z '71 przez dwie brytyjskie zimy i naprawdę zmieniło to sposób, w jaki rozumiałem motocykle - każde wejście przepustnicy, każde wejście na zakręt miało znaczenie na czymś tak małym i uczciwym. Silnik z portem tłokowym ciągnie czysto z około 5000 obr./min, a czterobiegowa skrzynia biegów nagradza odpowiednią technikę; krótka zmiana biegów i czołgasz się, trafisz w pasmo mocy, a prędkość maksymalna 70 km/h wydaje się naprawdę zarobiona. Chromowane błotniki rdzewieją, jeśli spojrzysz na nie na boki, a pedały to żart - są tam dla prawa, a nie lokomocji - ale podwozie jest zaskakująco ustawione na maszynę o wadze 63 kg. Natryskiwanie węglowodanów jest wrażliwe na temperaturę i każdej jesieni będziesz usuwać pilotażowy odrzutowiec, ale znajdź czysty oryginalny przykład i jest tutaj czystość, której większość nowoczesnych maszyn nie może dotknąć.

Zawór indukcyjny z momentem obrotowym stanowi prawdziwą, mierzalną różnicę w stosunku do starszej konfiguracji portu tłokowego - reakcja przepustnicy z dna jest ostrzejsza, a płaski punkt środkowy, który kiedyś zatrzymywał środkowy róg, w większości zniknął. Na pełnym rozmowie siedzisz gdzieś między 60 a 65 km/h w rzeczywistości, nie optymistyczne 70 w arkuszu specyfikacji, ale w przypadku dwusuwowego silnika 49 cm3, który naprawdę brzęczy przez ruch podmiejski na talerzu ucznia, wydawało się, że wystarczy. Aktualizacja gaźnika też jest prawdziwa - zimne rozruchy to mniej rytuał, i nie działa czterosuwowo i nie brzęczy na zamkniętej przepustnicy, tak jak wcześniejsze FS1 robiły to na mokrej temperaturze. Słabością jest nadal przedni bęben, który jest uprzejmy w suchych warunkach i cicho przerażający w deszczu, a przy mokrym 63 kg czujesz każdą dziurę przez ramę, która nigdy nie udawała niczego innego niż stal budżetowa.

Generacja 3 FS1 to ten, który w końcu wyglądał na właściwą rolę - te ostre, kanciaste linie zapożyczone z serii Yamahy RD sprawiły, że nastolatek poczuł się naprawdę fajnie, wychodząc poza szkołę. Jednak pod zmienioną puszką znajduje się ten sam, zapierający dech w piersiach dwusuwowy o pojemności 49 cm3, jaki zawsze znałeś: 40 km/h płasko z wiatrem tylnym i zasilanie, które wymaga karmienia przepustnicy około 4500 obr./min lub spada płasko na twarz. Poprawiona geometria ramy jest prawdziwym ulepszeniem - układ kierowniczy wydaje się bardziej przesadzony przez zakręty niż wcześniejsze rowery okrągłe czołgi, a nowa nota wydechowa ma nieco gorszą korę, nawet jeśli różnica osiągów jest znikoma. Instrumenty są teraz czytelne na pierwszy rzut oka, co brzmi trywialnie, dopóki nie zmrużysz mruży oczy na zamglony speedo Gen 1 w deszczu.

Stałem dwa lata na FS1 '84 i nigdy mnie to nie zawiodło, co brzmi jak słaba pochwała, dopóki nie przypomnisz sobie, że byłem nastolatkiem traktowany jak motocykl motocrossowy. Kątowe nadwozie Gen 4 wydawało się naprawdę celowe w porównaniu z zaokrąglonymi wcześniejszymi wersjami - wyglądało jak odpowiedni motocykl, a to miało ogromne znaczenie w wieku szesnastu lat. Ten dwusuwowy o pojemności 49 cm3 przyciąga czysto do ograniczonego sufitu o prędkości 40 km/h i siedzi tam przez cały dzień, chociaż każdy wiatr poczujesz jak fizyczną zniewagę. Zaktualizowane przednie widelce były zauważalną poprawą w porównaniu z wcześniejszymi FS1, wchłaniając krawędzie drogi bez niejasnego, makaronowego wrażenia, które nękało Gen 2, ale nie oczekuj cudów - to wciąż narzędzie do nauki 62 kg, a nie rower sportowy.