Yamaha Fs1

Ik heb twee Britse winters met een FS1 uit '71 gereden en dat heeft echt mijn kijk op motorfietsen veranderd: elke gasinvoer, elke bochtinvoer was belangrijk voor zoiets kleins en eerlijks. De motor met zuigerpoort trekt vanaf ongeveer 5.000 tpm netjes en die versnellingsbak met vier versnellingen beloont de juiste techniek; kort schakelen en je kruipt, raakt de powerband en die topsnelheid van 70 km/u voelt echt verdiend aan. De chromen spatborden roesten als je ze opzij bekijkt, en de pedalen zijn een grap — ze zijn er voor de wet, niet voor de motoriek — maar het chassis is verrassend genoeg genoeg ontworpen voor een machine van 63 kg. Carb jetting is temperatuurgevoelig en je zult de pilootjet elk najaar strippen, maar als je een schoon origineel exemplaar vindt, zit er een puurheid in die de meeste moderne machines niet kunnen aanraken.

De membraanklep met inductie van het koppel maakt een echt, meetbaar verschil ten opzichte van de oudere opstelling met zuigerpoort: de gasrespons vanaf de onderkant is scherper en de vlakke plek in het middenbereik waar je vroeger in de middenbocht last van had, is grotendeels verdwenen. Tijdens een volledig gesprek zit je in werkelijkheid ergens tussen de 60 en 65 km/u, niet de optimistische 70 op het specificatieblad, maar voor een tweetaktmotor van 49 cc die echt door het stadsverkeer zoemt op een leerplaat, voelde dat als genoeg. De update van de carburatie is ook echt: koude starts zijn minder een ritueel, en er is geen viertakt en blubber op een gesloten gasklep zoals eerdere FS1's dat deden op nat wegdek. Zwakte is nog steeds de voortrommel, die beleefd is in droge omstandigheden en stilletjes angstaanjagend in de regen, en met 63 kg nat voel je elke kuil door een frame dat zich nooit voordeed als iets anders dan budgetstaal.

De Gen 3 FS1 zag er eindelijk goed uit. Door die scherpe, hoekige lijnen uit de RD-serie van Yamaha voelde ik me in mijn tienerjaren echt cool toen ik buiten school stond. Onder het gerestylede blikje zit echter dezelfde ademloze tweetaktmotor van 49 cc die je altijd hebt gekend: 40 km/u zonder wind in de rug, en een vermogensafgifte waarbij je het gaspedaal ongeveer 4.500 tpm moet indrukken, anders valt hij plat op zijn gezicht. De herziene framegeometrie is een echte verbetering: de besturing voelt in de bochten beter aan dan bij eerdere fietsen met ronde tank, en de nieuwe uitlaat blaft iets gemener, zelfs als het prestatieverschil verwaarloosbaar is. Instrumenten zijn nu in één oogopslag leesbaar, wat triviaal klinkt totdat je in de regen naar een mistige Gen 1-speedo kijkt.

Ik heb twee zomers op een FS1 uit '84 gezet en hij heeft me nooit in de steek gelaten, wat flauwe lof klinkt tot je je herinnert dat ik een tiener was die hem als een motorcrossmotor behandelde. De hoekige carrosserie van de Gen 4 voelde echt doelgericht aan in vergelijking met de afgeronde eerdere versies — het zag eruit als een echte motorfiets, en dat was op zijn zestiende enorm belangrijk. Die tweetaktmotor van 49 cc trekt netjes naar het beperkte plafond van 40 km/u en zit daar de hele dag, al voel je elke tegenwind als een fysieke belediging. De vernieuwde voorvorken waren een merkbare verbetering ten opzichte van eerdere FS1's, waarbij de wegranden werden opgenomen zonder het vage, noedelige gevoel dat de Gen 2 teisterde, maar verwacht geen wonderen — dit is nog steeds een hulpmiddel voor leerlingen van 62 kg, geen sportfiets.