Triumph T120

Bir '61 Bonnie'ye çok fazla yol kat ettim ve ön ünite motoru daha sonra birim yapımı bisikletlerin dürüstçe kaybettiği bir ham özelliğe sahip - 649cc ikizinin 3.500 rpm'den çekme biçiminde mekanik bir direksiyon var, sanki motor size mandallar ve çubuklar aracılığıyla konuşuyormuş gibi neredeyse konuşmacı bir his veriyor. Ayrı dişli kutusu meşru bir bakım baş ağrısıdır, üzerinde durulması gereken iki yağ bölmesi ve ilk örnekler kişiliğe sınırlanan bir kalıcılıkla sızar, bu nedenle sürmeden önce değil, contalara ayırın ve sabırlı olun. Gerçek otoyol hızlarında şasi dürüst bir şekilde hareket eder ve ön tambur, dönem doğru olsa da ıslak koşullarda önceden planlama gerektirir - bu, geç kararları affeden bir bisiklet değildir. Kimsenin size söylemediği şey, motor doğru döndüğünde 182 kilonun ne kadar hafif hissettiğidir; yanına modern bir ikiz park edin ve Bonneville yeni bisikletin aşırı karmaşık görünmesini sağlar.

Ünite yapısına geçiş Triumph'un bu motora yaptığı en iyi şeydi - eski ön ünite bisikletleri gergin bir muhasebeci gibi yağ terledi ve bu gerçekten daha sıkı, daha rafine, ve dişli kutusu aracılığıyla daha sessiz. A yollarında 110 km/s hızında, bu 649 cc'lik paralel ikiz, hiçbir modern ikizin tam olarak kopyalamadığı etli, maksatlı bir geçişle çekiyor. Yeni çerçeve geometrisi, daha önceki nesillerin sahip olmadığı bir güven katıyor, ancak 160 km/saate ulaştığınızda her yol kusurunu böbreklerinizden hala hissediyorsunuz. Gerçek şikayetim ön kampana fren - gerçekten ihtiyacınız olan ana kadar çalışır ve sessizce 1964 metalurjisinin sınırları olduğunu hatırlatır.

Dubleks çerçeve, bu bisikleti gergin bir avuçtan hızlı bir A yolunda gerçekten güvenebileceğiniz bir şeye dönüştürdü - geometri, önceki single'ların sahip olduğu rahatsız edici yüksek hızlı dokuyu durdurdu ve gerçek güven elinizin altına aldı. Bu revize edilmiş silindir kapağı daha iyi nefes alır ve 3.500 ile 5.500 rpm arasındaki orta seviye çekme, bu motorun en iyi yaşadığı yerdir, teknik özellik sayfasının ima ettiği üst uç değil. İkiz ön pabuçlu ön fren, öncekilere göre gerçek bir yükseltmedir - yine de herhangi bir ölçüyle güçlü diyebileceğiniz bir şey değil, ancak trafikte kendinizi utandırmayı bırakacak kadar ilerici. Affedemeyeceğim şey, birincil zincir kutusu ve rocker kapağının hala botunuza herhangi bir bahane yağlaması ve Birleşik Krallık"taki bir sahibine gönderilen ABD spesifikasyonlu karbonhidrat ayarlaması, yazın büyük bir bölümünde zayıf bir tökezleme peşinde koşmamı sağladı..

Triumph'un umutsuz modernizasyon kumarıydı ve yol tutuşu her köşede belirsiz hale geldiğinde bu çaresizliği hissediyorsunuz - yeni çerçeve, tüylü yatağa bitişik eski gevrekliği, özellikle de gemide bir pilyondayken, aynı anda daha ağır ve daha az yerleştirilmiş hissettiren bir şeyle değiştiriyor. Bu 649cc'lik paralel ikiz hala 3.500 ile 6.000 rpm arasında güzel bir şekilde çekiyor, bu klasik burble-in-to-gürleme müziği değişmeden ve gerçekten hareket ediyor, ancak yükseltme olarak adlandırılan konik göbekler, değiştirdikleri eski tam genişlikteki tamburlardan daha fazla kol basıncı ve daha iyi planlama gerektiriyor, ki bu da bir şey söylüyor. Dört yıldır benimkine sahibim ve çerçevedeki yağ aslında hiç sızmadı, bu yüzden bu korku hikayesi sistemik olmaktan ziyade bisiklete özgü görünüyor, ancak çerçevenin biraz yüksek yağ doldurma kapağı sağ dizimi iki kez yaktı. Mekanik olarak hala altında bir Bonnie var - noktalar, karbonhidratlar, düzenli valf kontrolleri - ancak ergonomik revizyon mandalları, ruhlu sürüşü bir sohbetten ziyade bir tartışma gibi hissettirecek kadar geriye itti.

Üç yıl boyunca bir '79 T120'yi kullandım ve onu eşit derecede sevdim ve lanetledim - karbonhidratlar aranırken motor hala o kusursuz İngiliz ikiz kabuğuyla çalışıyor, ancak onları aramak pratikte yarı zamanlı bir iş. Elektronik ateşleme takviyesi, eski nokta kurulumuna göre gerçek bir gelişmeydi, ve ön disk sonunda bana ıslak ortamda güvenebileceğim durdurma gücü verdi, ancak Meriden kooperatif yıllarından elde edilen yapı kalitesi gerçekten tutarsız: bisikletimde öğrencinin ilk denemesine benzeyen bir çerçeve kaynağı vardı. 47 beygir gücünde roket değil, ancak orta aralıktaki tork etli ve dürüst bir his veriyor ve iyi bir günde B yollarını açarken, dönemin Japon bisikletlerinin taklit edemeyeceği ruhu hala veriyor.