Triumph T120

Ik heb serieuze kilometers gereden op een Bonnie uit '61 en de motor van vóór de unit heeft een rauwheid die latere motorfietsen in de bouw eerlijk gezegd verloren zijn gegaan. De manier waarop die 649 cc twin trekt bij 3.500 tpm, voelt bijna gemoedelijk aan, alsof de motor via de haringen en stangen naar je terugpraat. De aparte versnellingsbak is een legitieme onderhoudshoofdpijn, twee oliecompartimenten om je druk over te maken, en vroege exemplaren lekken met een persistentie die grenst aan persoonlijkheid, dus neem budget voor pakkingen en geduld voordat je gaat rijden, niet daarna. Bij echte snelheden op de snelweg volgt het chassis eerlijk en de voorste trommel, hoewel de periode correct is, moet je vooruit plannen op nat wegdek — dit is geen fiets die late beslissingen vergeeft. Wat niemand je vertelt, is hoe licht 182 kilo aanvoelt als de motor naar rechts draait; als je een moderne tweeling ernaast zet, ziet de nieuwe fiets er te ingewikkeld uit.

De overstap naar de eenheidsconstructie was het beste wat Triumph met deze motor heeft gedaan: op de oude motoren van vóór de unit zweette olie als een nerveuze accountant, en deze is echt strakker, verfijnder en stiller door de versnellingsbak. Met 110 km/u op de A-wegen voelt hij absoluut aangeplant, die 649cc parallelle twin met een vlezige, doelgerichte dreun die geen enkele moderne twin ooit heeft nagebootst. De nieuwe geometrie van het frame zorgt voor meer vertrouwen in de bochten die de vorige generatie niet had, hoewel je nog steeds elke oneffenheid van de weg door je nieren voelt tegen de tijd dat je 160 km/u haalt. Mijn enige echte klacht is de trommelrem voorin: die werkt tot het moment dat je hem echt nodig hebt, en dan herinnert hij je er stilletjes aan dat de metallurgie van 1964 grenzen kent.

Het duplexframe transformeerde deze fiets van een handjevol zenuwen in iets waar je echt op kon vertrouwen op een snelle A-weg - de geometrie stopte dat verontrustende snelle weefpatroon dat de eerdere singles hadden en gaf je echt vertrouwen in je handen. Die gereviseerde cilinderkop ademt beter en de trekkracht in het middenbereik tussen 3.500 en 5.500 tpm is waar deze motor het beste tot zijn recht komt, niet de bovenkant die het specificatieblad impliceert. De voorrem met twee voorwielen is een echte upgrade ten opzichte van de voorgaande voorrem — nog steeds niet iets dat je krachtig zou noemen, maar progressief genoeg om jezelf niet meer in verlegenheid te brengen in het verkeer. Wat ik niet kan vergeven is dat de primaire kettingkast en rockerhoes nog steeds olie op je laars sijpelen, bij elk excuus, en de carburguning volgens Amerikaanse specificaties die naar een Britse eigenaar werd gestuurd, zorgde ervoor dat ik het grootste deel van een zomer op een mager struikelblok joeg.

De olie-in-frame was de wanhopige moderniseringsgok van Triumph, en je voelt die wanhoop elke keer als het rijgedrag halverwege de bocht vaag wordt - het nieuwe frame ruilt de oude scherpte naast het vederbed in voor iets dat tegelijkertijd zwaarder en minder beplant aanvoelt, vooral met een duif aan boord. Die parallelle twin van 649cc haalt nog steeds prachtig tussen 3.500 en 6.000 toeren per minuut, die klassieke soundtrack die in brullen klinkt onveranderd en echt ontroerend, maar de conische naven — aangekondigd als een upgrade — vergen meer hefboomdruk en een betere planning dan de oude drums over de volledige breedte die ze hebben vervangen, wat wel wat zegt. Ik heb de mijne al vier jaar en de olie-in-frame is nooit echt gelekt, dus dat specifieke horrorverhaal lijkt eerder fietsspecifiek dan systemisch, maar de ietwat hoge olievuldop van het frame heeft mijn rechterknie twee keer verbrand. Mechanisch gezien zit er nog steeds een Bonnie onder — punten, koolhydraten, regelmatige klepcontroles — maar de ergonomische revisie duwde de pinnen net genoeg naar achteren om energiek rijden eerder als een ruzie dan als een gesprek te laten aanvoelen.

Ik heb drie jaar lang een T120 uit '79 gereden en vond hem evenzeer geweldig en vervloekt. De motor trekt nog steeds met die onmiskenbare Britse tweelingblaf als de koolhydraten worden gebeld, maar ze laten inbellen is praktisch een bijbaan. De aanpassing van de elektronische ontsteking was een echte verbetering ten opzichte van de oude puntenconfiguratie, en de voorschijf gaf me eindelijk een remkracht die ik kon vertrouwen op nat wegdek, maar de bouwkwaliteit van de jaren van de Meriden coöperatie is echt inconsistent: mijn fiets had een framelas die eruitzag als een eerste poging van een student. Met 47 pk is het geen raket, maar het koppel in het middenbereik voelt vlezig en eerlijk aan, en op een goede dag rijden op B-wegen levert hij nog steeds die ziel die de Japanse motoren uit die tijd gewoon niet konden namaken.