Triumph Bonneville T100

'61 T100'e gerçekten çok yol kat ettim ve motor yıldız oldu - 649cc'lik ön ünite ikizi 3.500 rpm'den sert bir şekilde çekiyor ve kulağa kesinlikle doğru geliyor, hiçbir modern retro'nun kopyalamadığı mekanik bir havlama. Ayrı şanzıman, günümüz standartlarına göre çok dikkat çekicidir ve özel ritmini öğrenene kadar vites değişimlerini kaçırırsınız, ancak bir kez devreye girdikten sonra hassasiyeti ödüllendirir. Sonunda her contadan yağ ağlar ve manyeto ateşlemesi saygı ve düzenli dikkat gerektirir - bir ay bekletin ve pişman olacaksınız. Ama onu açık bir yola doğrultun, altı bin dolara sarın ve o zamandan beri inşa edilen hiçbir şey sizin ve bu makinenin birlikte anlaşmalar yaptığınız hissine tam olarak uyuşmuyor.

63'te ünite yapısına geçiş Triumph'un şimdiye kadar sessizce yaptığı en iyi şeydi - artık ağlayan birincil zincir kutusu yok, dişli dişlisinin altında her park ettiğinizde yağ birikimi yok. 649cc ikiz, elli yıllık bir makinede olduğunuzu unutmanıza neden olan o acil, gürültülü havlamayla orta menzilde hala ilerliyor ve iyi bir yolda 100 mil hızla, ünite öncesi bisikletlerin yapmadığı bir şekilde yerleştirilmiş gibi hissettiriyor. İkiz önde gelen ön fren, öncekilere göre gerçek bir gelişmedir, ancak herhangi bir modern standarda göre “iyi” demek bir yalan olurdu - son saniye kahramanlıkları değil, önceden planlama gerektirir. Başlıca sıkıntılarım, yavaş trafikte sağ baldırınıza sıkan ısı ve vermek isteseniz de istemeseniz de, her birkaç bin milde bir dikkat gerektiren ateşleme noktalarıdır..

Şasi içinde yağ bulunan şasinin her şeyi tamir etmesi gerekiyordu, ancak gerçek şu ki, bu kaynaklar çatladı, yağ ısıyı doğrudan sağ dizinize taşıdı ve önceki bir sahibi tarafından örtülmemiş bir çerçeve bulmak sahiplik deneyiminin yarısı haline geldi. Bununla birlikte, Bonnie doğru çalıştığında - ve modern noktalarla veya bir Boyer Bransden ateşlemesiyle düzgün bir şekilde sıralanmış durumda - orta menzilde dürüst, karakterli bir dalgalanma ile, çağın hiçbir Japon ikizinin hissedemeyeceği dürüst, karakterli bir dalgalanma ile ilerliyor. Konik göbek ön freni ıslak ortamda döneme uygun bir felakettir; önceden plan yapmayı öğrenirsiniz veya zor yoldan öğrenirsiniz. Üç yıl boyunca bunlardan birine yaklaşık 18.000 mil yol kat ettim ve buna %40 motosiklet, %60 mekanik eğitim diyebilirim.

2009 T100'e 18.000 mil koştum ve ona sahip olduğum için kendimi hiç aptalca hissettirmedi - ki bu göründüğünden daha nadirdir. 865cc ikiz, sadece yeterli değil, gerçekten karakterli hissettiren 3.500 ila 6.000 rpm arasında belirli bir orta menzilli homurdanmaya sahip ve şasi, kanyon yollarını tartışmaktan ziyade bir konuşma gibi hissettiren tembel bir güven uyandırıyor. Bununla birlikte, en üst uç hakkında kendinizi kandırmayın: 130 km/s'yi geçerek nefes kesiyor ve sürekli otoyol hızlarında mandallardan geçen titreşim daha uzun koşullarda eskiyor. Karbonlu erken versiyonlar, daha sonraki yakıt enjeksiyonlu bisikletlerin büyük ölçüde sıraladığı soğuk çalıştırma telaşına sahipti, ancak FI haritalaması, bu kadar güzel bir bisiklette umduğunuz gaz kelebeği tepkisine kıyasla her zaman biraz kör geldi.