Triumph Bonneville T100

Ik heb echte kilometers gereden op een T100 uit '61 en de motor is de ster: die 649 cc twin van vóór de unit trekt hard vanaf 3.500 tpm en klinkt absoluut goed, een mechanische blaf die geen enkele moderne retro nabootst. De afzonderlijke versnellingsbak is naar hedendaagse maatstaven niet goed uitgerust en je zult niet hoeven schakelen totdat je het specifieke ritme leert kennen, maar als je eenmaal bent ingebeld, wordt precisie beloond. Uiteindelijk sijpelt er olie uit elke pakking en de magneto-ontsteking vereist respect en regelmatige aandacht — laat hem een maand zitten en je zult er spijt van krijgen. Maar wijs het op een open weg, draai het naar zes duizend dollar, en niets dat sindsdien is gebouwd, komt helemaal overeen met het gevoel dat jij en deze machine samen over de voorwaarden onderhandelen.

De overstap naar de eenheidsconstructie in '63 was het beste wat Triumph ooit stilletjes heeft gedaan: geen huilende primaire kettingkast meer, geen olie meer die zich onder het tandwiel van de versnellingsbak verzamelt elke keer dat je hem parkeert. De twin van 649 cc rijdt nog steeds met die dringende, kleverige blaf door het middenbereik dat je doet vergeten dat je op een vijftig jaar oude machine zit, en met een snelheid van 100 km/u op een goede weg voelt hij zich zo geplant als de voorgemonteerde fietsen dat simpelweg niet doen. De voorrem met twee voorwielen is een echte verbetering ten opzichte van wat er eerder was, maar het zou een leugen zijn om hem volgens elke moderne standaard 'goed' te noemen — daarvoor is vooruit plannen nodig, niet heldendaden op de laatste seconde. Mijn grootste klachten zijn de warmte die naar je rechterkuit sijpelt bij langzaam verkeer en de ontsteking van de punten die om de paar duizend kilometer aandacht nodig heeft, of je dat nu wilt of niet.

Het chassis met olie in het frame was bedoeld om alles te repareren, maar de realiteit is dat die lassen zijn gebarsten, de olie heeft warmte rechtstreeks naar je rechterknie geleid, en het vinden van een frame dat niet door een vorige eigenaar was geboord, werd de helft van de eigendomservaring. Dat gezegd hebbende, als de Bonnie goed draait — en ik bedoel goed gesorteerd met moderne punten of een Boyer Bransden-ontsteking — trekt hij met een eerlijke, karaktervolle golf door het middenbereik die geen enkele Japanse tweelingbroer uit die tijd kon evenaren op gevoel. De voorrem met conische naaf is een regelrechte ramp op nat wegdek; je leert vooruit te plannen of je leert op de harde manier. Ik heb er in drie jaar tijd ongeveer 18.000 mijl op gereden, en ik zou het een motorfiets van 40% noemen, 60% mechanische opleiding.

Ik heb 18.000 mijl gereden op een T100 uit 2009 en ik voelde me nooit dom omdat ik hem bezat — wat zeldzamer is dan het klinkt. De 865 cc twin heeft een bijzonder middenbereik tussen 3.500 en 6.000 tpm dat echt karaktervol aanvoelt, niet alleen voldoende, en het chassis wekt het soort luie zelfvertrouwen dat ervoor zorgt dat de wegen in de canyon eerder aanvoelen als een gesprek dan als een ruzie. Dat gezegd hebbende, hou jezelf niet voor de gek over de bovenkant: die raakt buiten adem bij meer dan 130 km/u en trillingen door de haringen bij aanhoudende snelheden op de snelweg worden oud bij langere runs. De vroege versies met koolhydraten hadden problemen met een koude start, wat de latere fietsen met brandstofinjectie grotendeels hadden opgelost, hoewel de FI-mapping altijd een beetje bot aanvoelde in vergelijking met de gasrespons waar je op zou hopen op een fiets die zo mooi was.