Triumph Bonneville America

Amerika lanceerde Triumph op de cruiser-markt met echte stijlkenmerken — dat lange, lage silhouet trekt de aandacht op manieren die een standaard Bonneville simpelweg niet doet. De 790cc twin trekt prima vanaf lage toerentallen, en de zithoogte van 700 mm zorgt voor een echte zelfverzekerdheid voor kleinere rijders die met beide voeten bij het licht staan. Maar als je hem boven de 120 km/u brengt, begint de besturing je tegen te houden, de wind slaat als een muur, en je realiseert je dat deze fiets gebouwd is voor caféritten op zaterdagochtend, niet voor kilometers op de snelweg. Het trillen via de haringen wordt vermoeiend als je langer dan twee uur bezig bent, en de vering is zo zacht afgesteld dat hij zich tot in het midden van de bocht wentelt als je zelfs maar een beetje hard duwt.

De Amerikaanse 865 cc twin trekt met volle overtuiging vanaf ongeveer 3.500 tpm, en dat lage zadel van 700 mm zorgt ervoor dat kleinere rijders zich echt zelfverzekerd voelen in plaats van alleen maar te worden getolereerd. Door de brandstofinspuiting werd het mokken in de koude start van de carburateur gladgestreken, hoewel de EFI-mapping nog steeds enigszins abrupt aanvoelt, waardoor het gaspedaal in de stad onder de 4.000 tpm barst — iets wat je leert omzeilen in plaats van repareren. Op de snelweg zit hij perfect in elkaar, maar 224 kg begint zich aan te kondigen bij scherpe bochten in de bergen of bij langzame parkeermanoeuvres waarbij je hem constant traint. De grootste eerlijke kritiek betreft niet de prestaties — het is dat Triumph de trillingen nooit volledig heeft opgelost via de haringen boven 5.500 tpm, en dat de spiegels bij een snelheid van meer dan 110 km/u in wezen decoratief zijn.