Suzuki Tl1000s

Die 996cc V-twin slaat als een klap in de nieren rond 6.500 toeren per minuut en gaat gewoon door — het is diepgeworteld, luid en verslavend op een manier waardoor ik veel heb vergeven. Maar de achtervering met roterende demper is de olifant in de kamer: hij wordt ondergedempt bij hard remmen, en de motor ontwikkelt een tankslapper waardoor ik meer dan eens met witte knokkels door snelle bochten moest knokkelen. De ingenieurs van Suzuki hebben duidelijk prioriteit gegeven aan het koppelkarakter boven het rijcomfort, en de voorkant zweeft zodanig dat je bij elke rit alert blijft. Als je soepel rijdt en zijn grenzen respecteert, beloont de TL1000S je met een van de meest karaktervolle rijervaringen van de late jaren 90 — maar luiheid of overmoed is daar absoluut een straf voor.

De Gen 2 TL1000S raakt je nog steeds als een goederentrein op het moment dat de V-twin met draaiklep op de camera komt met ongeveer 5.000 tpm — 125 paarden op een chassis van 209 kg is geen grap, en Suzuki's herziene stuurdemper vermindert echt de weving van de voorkant die de fiets van de eerste generatie echt angstaanjagend maakte op snelheid. Ik heb lange Alpenpassen gedaan op de mijne en de opnieuw afgestelde vering houdt zijn kalmte beter vast dan mensen denken, maar als je hard in een hobbelige middenbocht duwt, voel je nog steeds dat de achterkant een beetje zijwaarts stapt op een manier die je volledige aandacht vereist. De motor is de hele reden waarom je dit ding koopt — die 90 graden twin brult, gromt en schreeuwt uiteindelijk op een manier die geen enkele inline-four ooit zal repliceren — maar doe niet alsof dit een gepolijste sportbike is, want de ergonomie is beperkt, het tanken hapert bij lage snelheden en de originele schokdemper was in 2001 al ouderdom.