Suzuki Sv650

Ik heb tussen 2000 en 2003 22.000 kilometer gereden op een naakte SV650 en ik denk nog steeds aan die motor. Die 645 cc V-twin heeft een middenklasser die twee keer zoveel kost, en de manier waarop hij van 4.000 tpm naar de rode lijn trekt, voelt levendig aan op een manier die inline-four zelden doet. Het stalen buizenframe telegrafeert alles via je polsen zonder je te zwaar te belasten, en met een gewicht van 198 kg verandert het van richting alsof het je gedachten leest in plaats van je input. De koolhydraten zijn de enige echte frustratie: koude ochtenden betekenden een verstikkingsritueel en minstens twee minuten klonterig stationair draaien, en als de vorige eigenaar de synchronisatieservice zou overslaan, zou je denken dat dat een hardnekkige vlakke plek van 4.000 toeren per minuut is. Maar niets aan deze motor voelt als een compromis: Suzuki heeft per ongeluk een bijna perfecte motorfiets gebouwd terwijl hij probeerde een prijs te bereiken.

Ik heb 34.000 kilometer gereden op een SV650S uit 2006 en dat ding weigerde gewoon saai te zijn: die 90 graden V-twin trekt hard vanaf 4.000 tpm met een grom dat vervangers met brandstofinjectie echt niet kunnen evenaren. De geometrie van het Gen 2-frame heeft de besturing aanzienlijk aangescherpt ten opzichte van het origineel; de wegen in de canyon voelen eerder intuïtief dan zenuwachtig aan, en het natte gewicht van 169 kg betekent dat je de fiets daadwerkelijk gebruikt in plaats van hem onder controle te houden. Koolhydraten zijn het enige eerlijke voorbehoud: koude ochtenden onder de 5° C vereisen geduld met de choke, en jetting wordt een gesprek dat je uiteindelijk zult voeren. De carrosserie van de generatie 2 verdeelt mensen — het mooie S-model ziet er doelgericht uit, het naakte ziet eruit alsof er iets ontbreekt — maar geen van beide meningen telt als je eenmaal in beweging bent.