Suzuki Let's 50

Ik heb er een gereden tijdens twee winters in Tokio en een bloedhete zomer in Osaka, en de Let's 50 Gen 1 is precies wat hij eruit ziet: een no-nonsense forens van 49 cc zonder voorspanning. De tweetakt trekt netjes van stationair toerental tot ongeveer 45 km/u, waar hij zich op zijn fijne plek nestelt, maar als je hem vraagt om die beweerde 60 te halen op iets anders dan vlak asfalt met wind in de rug en je zult teleurgesteld zijn. De trommelremmen zijn voorspelbaar zacht en de vering is afgestemd op soepel wegdek. Als je snel een kuil raakt, weet je ruggengraat dat. Wat hij goed doet, is echte lichtgewicht eenvoud: een brandstofverbruik van ongeveer 45-50 km/l, een zithoogte die zelfs geschikt is voor kleinere rijders, en een motor die je op het gehoor kunt diagnosticeren.

Ik heb twee jaar lang een Gen 2 Let's 50 gereden als dagelijkse boodschappenfiets in Osaka, en de herziene carburatie die echt koud werd, begint minder een ochtendruzie — vorige eigenaren weten hoe het werkt. De vernieuwde afstelling van de vering is subtiel maar reëel; verkeersdrempels lijken minder op een tandartsafspraak dan voorheen, hoewel ze met 68 kg nog steeds worden omvergeworpen door een wasstraat op grotere wegen. De topsnelheid is een eerlijke 47—48 km/u in de echte lucht, niet de geclaimde 50, en elke tegenwind herinnert je eraan dat dit een tweetaktmotor van 3,7 pk is die precies geen enkele verontschuldiging te bieden heeft. Wat Suzuki precies weet, is de geometrie: een zithoogte van 720 mm en smalle treeplanken zorgen ervoor dat zelfs kleinere rijders beide voeten plat kunnen zetten, wat zorgt voor het soort zelfvertrouwen bij lage snelheden dat nerveuze beginners in echte rijders verandert.

In de Gen 3 Let's 50 nam Suzuki zijn pittige runabout mee en regelde het plezier ervan. De overstap van tweetakt naar viertakt was onvermijdelijk — de Euro-emissies maakten niets uit van je reisplezier — maar het resultaat is een scooter die net zo snel van verkeerslichten wegrijdt als een man met een bank. Dat gezegd hebbende, is hij nu echt verfijnd: de trillingen zijn bijna verdwenen, het brandstofverbruik is beschamend zuinig en de gerestylede kuip geeft meer wind af dan de vorige generatie. Ik reed er zes maanden lang mee door de achterafstraatjes van Osaka en hij miste nooit iets, maar elke ochtend draaide ik het gaspedaal om in de hoop dat er van de ene op de andere dag iets was veranderd, en dat was nooit gebeurd.