Suzuki Intruder C800

Przejechałem 22 000 km na C800 z '98 i nigdy nie pozostawił mnie to w utknięciu, co jest więcej niż mogę powiedzieć o kilku posiadanych Harleyach. Model V-twin o pojemności 805 cm3 pracuje z autentycznym autorytetem od 2500 obr./min — ten szczytowy moment obrotowy przy 3500 obr./min jest realny i użyteczny, a nie dyno fikcja. Napęd pasowy jest cichy, łatwy w utrzymaniu i nadal działa z prędkością 60 000 km na rowerach, które widziałem; Suzuki ma ten system już od pierwszego dnia. Tam, gdzie się potyka, to powyżej 130 km/h — szeroka kierownica staje się żaglem, silnik kończy się oddech, a twoje nadgarstki zaczynają się z tobą kłócić po dwóch godzinach na wietrze.

Na C50 z 2007 roku przejechałem prawie 18 000 km, a V-twin o pojemności 805 cm3 nigdy nie dał mi powodu, by w to wątpić — ten szczyt momentu obrotowego przy 3500 obr./min oznacza, że poruszasz się po miejskim ruchu z czystym lenistwem, o czym jest właśnie punkt. Autostrada z prędkością do 150 km/h jest stabilna i zrelaksowana, chociaż wiatr nad tym szybko się starzeje bez ekranu, a lusterka wibrują wystarczająco mocno po 130, że zmiana pasa staje się grą zgadywania. Wysokość siedzenia 700 mm to prawdziwy prezent dla niższych jeźdźców, a niska, szeroka postawa budzi pewność siebie już od pierwszego dnia, ale nie przejmuj się wagą — 227 kg gryzie się na ciasnych parkingach na każdym nachyleniu. „Zmiana” na Boulevard C50 nie zmieniła niczego mechanicznego, co jest zarówno uspokajające, jak i trochę rozczarowujące; Suzuki mogło poradzić sobie z przeciętnym uczuciem hamowania i zasięgiem paliwa, który sprawia, że szukasz stacji co 200 km.