Suzuki Gsf600 Bandit

De luchtgekoelde inline-four trekt netjes vanaf 4.000 tpm en beloont je met een bevredigend mechanisch gehuil als hij naar de rode lijn van 10.500 tpm klimt — niets exotisch, gewoon betrouwbaar, voorspelbaar vermogen dat eerder vertrouwen wekt dan angst. Het chassis voelt in de bochten strak en neutraal aan, hoewel de standaardvering in het midden van de bocht vaag wordt als je echt tempo aanhoudt; het eerste wat ik deed was stijvere vorkveren monteren. Koolhydraten hebben in de winter ruim 10 minuten nodig om goed op te warmen, anders krijg je te maken met stijgingen en afslaan op kruispunten, en de stoel verandert je achterkant in beton na ongeveer 90 minuten op snelwegen. Wat ervoor zorgt dat ik terugkom naar de Gen 1 is die ronde koplamp, die eerlijke rechtopstaande rijpositie en het feit dat niets op deze fiets aanvoelt alsof het indruk op je probeert te maken - het werkt gewoon, elke dag opnieuw.

Ik heb in drie jaar tijd 22.000 km gereden op een naakt uit 2002 en de Bandit heeft me nooit spijt bezorgd — die luchtgekoelde vier trekt netjes vanaf 3.000 tpm en raakt pas zonder ideeën als de wettelijke limieten ver voorbij zijn. De chassisgeometrie van de Gen 2 heeft de zaken aanzienlijk strakker gemaakt ten opzichte van het origineel; het draait intenser naar binnen en voelt aan door snelle veegmachines geplant zonder dat je zenuwachtig wordt. Dat gezegd hebbende, zijn de voorvorken ondergedempt voor alles wat verder gaat dan energiek rijden op de weg: als je in een hobbeltje in het midden van de bocht rijdt, voel je dat in je polsen en tegelijkertijd je zelfvertrouwen. De kuip van het S-model is de moeite waard als je een echte afstand aflegt, maar als je bij de naakte versie meer dan 140 km/u aan de wind wordt blootgesteld, word je uitgehold tijdens een rit op de snelweg.