Suzuki Gsf1200 Bandit

Ik heb 22.000 mijl gereden op een Bandit uit '97 en de motor verontschuldigde zich nooit voor wat hij was — een grote, luie, luchtgekoelde bult die als een goederentrein van 3.000 tpm trok en bleef trekken tot je geen zenuwen meer had. Het is niet verfijnd: de versnellingsbak klapt, de spiegels trillen tot boven de 90 mph, en de voorvorken zijn echt jammerlijk als je hard in bochten duwt, wentelend en duikend op een manier dat je snel wakker wordt. Maar het chassis is vergevingsgezind genoeg dat gemiddelde rijders zich als helden voelen, en die koppelcurve betekent dat je bijna nooit in de verkeerde versnelling zit. De naakte styling is geweldig verouderd en de onderdelen waren goedkoop. Dit was de motor die bewees dat je geen kuipwerk of een race-replica nodig had om serieus, grijnzend plezier te hebben.

De Gen 2 Bandit 1200 is wat er gebeurt als Suzuki stopt met indruk te maken op de redacteuren van tijdschriften en gewoon een motorfiets bouwt die werkt. Die oliegekoelde viercilinder trekt hard vanaf 3.000 tpm en stopt pas als je geen zenuwen meer hebt of geen weg meer hebt, en de herziene vering zorgde er uiteindelijk voor dat de voorkant niet meer door snelle veegmachines wentelde zoals het origineel dat zou doen. Het is zwaar — je voelt al die 229 kilo op een langzaam parkeerterrein — en de naakte rijpositie bij aanhoudende snelheden op de snelweg herinnert je onderrug er na een uur precies aan hoe oud je bent. Maar als je hem op dinsdagochtend op een B-weg richt, krijg je niets voor deze prijs, nieuw of gebruikt, meer grijns per pond.

De Gen 3 Bandit 1200 is een fiets waar ik bijna 20.000 km op heb gereden, en die motor met carburateur — of het S-model met injectie als je geluk hebt — trekt als een goederentrein van 3.000 tpm naar boven zonder drama en zonder verontschuldigingen. De brandstofinjectie-update van Suzuki op de S heeft de vlakke plek waar eerdere carb-versies rond 4.500 tpm last van hadden, echt schoongemaakt, waardoor het rijden in de stad veel minder vervelend werd. Het is zwaar — je voelt al 229 kg op parkeersnelheden en tijdens langzame U-bochten — maar als je eenmaal rolt, verdwijnt die massa en blijft het ding gewoon hangen en rijdt hard. Het frame is nu aan het verouderen, de voorvorken zijn naar moderne maatstaven ondergedempt en de spiegels trillen flink boven de 120 km/u, maar dat weerhoudt je er niet van om elke keer dat je gas geeft te grijnzen.