Suzuki Dr 200

Umieściłem około 8000 km na DR200 z 1987 r. Rozdzielonym między polnymi drogami pożarowymi a codziennym szlifowaniem podmiejskich, a rzecz po prostu odmówiła pęknięcia. Chłodzony powietrzem singiel czysto ciągnie się z niskich obrotów, a waga 118 kg na mokro oznacza, że możesz go usunąć z piasku lub podnieść go samodzielnie po przewróceniu bez konieczności wzywania pomocy. To powiedziawszy, 13 koni mechanicznych jest szczere - na autostradzie siedzisz przy szumie, lekko zdenerwowanym 100 km/h i wszystko poza tym jest życzeniem, a oba hamulce bębnowe wydają się zdecydowanie rolnicze w momencie, gdy jazda stanie się mokra lub techniczna. To nie jest ekscytujące, ale w przypadku pierwszego podwójnego sportu lub roweru, którego naprawdę nie masz nic przeciwko zostawieniu przykutego do słupka w deszczu, zarabia się każdego dnia.

Przejechałem prawie 8000 km na DR200SE z '97 przez drogi pożarowe, podmiejskie trasy i weekendowe trasy żwirowe, a ten rower zyskuje na utrzymaniu dzięki czystej niezawodności, a nie ekscytacji. Przednia tarcza była prawdziwym ulepszeniem w stosunku do starego bębna - faktycznie spowalnia cię z pewną pewnością podczas luźnych zjazdów żwirowych - ale nie oczekuj wrażeń na rowerze sportowym; nadal jest to budżetowy singiel ze skromnym zgryzem. Trzynaście koni mechanicznych brzmi słabo na papierze i szczerze mówiąc, to na dwóch jezdniach powyżej 100 km/h, gdzie silnik brzęczy nieprzyjemnie i czuje się rozciągnięty, ale w swoim elemencie - ciasnych szlakach, górskich przełęczy, zakurzonych tylnych drogach - ten kciuk o pojemności 199 cm3 ciągnie czysto i nigdy nie wydaje się zdenerwowany. Ergonomia jest naprawdę wygodna dla motocyklisty 5'10" przez cały dzień, zawieszenie wchłania surowe rzeczy lepiej niż kiedykolwiek generacja 1 i nie potrzebowało niczego poza rutynową wymianą oleju i czyszczeniem węglowodanów od dwóch lat.

Przejechałem prawie 18 000 km na DR200 przez mieszankę szutrowych dróg leśnych, podmiejskich szlaków i sporadycznych torów gruntowych, a rzecz po prostu odmawia pęknięcia. Chłodzony powietrzem singiel ciągnie czysto z niskich obrotów i siedzi wygodnie z prędkością 90 km/h przez cały dzień — przesuń go do wymaganego poziomu 105 i zaczyna czuć się zestresowany, brzęczony przez pręty, jakbyś prosił o zbyt wiele od roweru, który zna swoje granice lepiej niż ty. Gaźnik potrzebuje ponownego strumienia, jeśli jesteś powyżej 1500 metrów, inaczej potknie się i źle się zawaha, a zawieszenie jest naprawdę miękkie - uderz w ostrą koleinę z prędkością, a przedni widelec wychodzi na dół kępkiem, który grzechoczy twoje wypełnienia. Ale jeśli chodzi o naukę sterowania przepustnicą, czytania terenu i budowania pewności siebie bez obawy przed upuszczeniem czegoś drogiego, nic w tym przedziale cenowym nie zbliża się do tego rodzaju wybaczającej, naprawialnej prostoty.