Suzuki Dr 200

Ik heb ongeveer 8.000 km gereden op een DR200 uit 1987, verdeeld over onverharde wegen en dagelijkse sleur in de voorsteden, en het ding weigerde gewoon kapot te gaan. De luchtgekoelde single trekt netjes vanaf een laag toerental en dankzij het natte gewicht van 118 kg kun je hem na een kanteling uit het zand trainen of hem na een kanteling alleen optillen zonder hulp in te roepen. Dat gezegd hebbende, 13 pk is eerlijk — op de snelweg zit je aan een bruisende, ietwat nerveuze 100 km/u en alles daarboven is wensdenken, en beide trommelremmen voelen beslist agrarisch aan op het moment dat het nat of technisch wordt. Het is niet spannend, maar voor een eerste dualsport of een fiets die je echt niet erg vindt om geketend aan een paal te laten staan in de regen, hij verdient elke dag zijn brood.

Ik heb bijna 8.000 km afgelegd op een DR200SE uit '97 over brandwegen, pendelslogs en gravelafdalingen in het weekend, en deze fiets verdient zijn brood door pure betrouwbaarheid in plaats van door opwinding. De voorschijf was een echte verbetering ten opzichte van de oude drum — hij vertraagt je zelfs met enig vertrouwen op losse gravelafdalingen — maar verwacht geen sportfietsgevoel; het is nog steeds een budgetsingle met een bescheiden bite. Dertien pk klinkt op papier zwak, en eerlijk gezegd is dat op tweebaanswegen van meer dan 100 km/u waar de motor onaangenaam zoemt en uitgerekt aanvoelt, maar in zijn element — krappe paden, bergpassen, stoffige binnenwegen — trekt die 199cc dreun netjes en lijkt nooit zenuwachtig. De ergonomie is echt comfortabel voor een rijder van 5'10" gedurende een hele dag, de vering neemt ruwe dingen beter op dan de Gen 1 ooit heeft gedaan, en er is in twee jaar tijd niets anders nodig dan routinematig olie verversen en koolhydraten reinigen.

Ik heb bijna 18.000 km gereden op een DR200 over een mix van onverharde boswegen, pendelslogs en af en toe een onverharde weg, en het ding weigert gewoon kapot te gaan. De luchtgekoelde single rijdt netjes vanaf lage toerentallen en rijdt de hele dag comfortabel bij 90 km/u. Als je hem naar de geclaimde 105 duwt, begint hij gestrest te worden, suist hij door de tralies, alsof je te veel vraagt van een fiets die zijn grenzen beter kent dan jij. De carburateur moet opnieuw worden gespoten als je boven de 1.500 meter zit, anders struikelt hij en aarzelt hij, en de vering is echt zacht - raak bij hoge snelheid een scherpe sleur en de voorvork komt met een klap onderuit waardoor je vullingen rammelen. Maar om het gaspedaal te leren beheersen, terrein te lezen en zelfvertrouwen op te bouwen zonder bang te hoeven zijn om iets duurs te laten vallen, komt niets in deze prijsklasse in de buurt van dit soort vergevingsgezinde, fixeerbare eenvoud.