Royal Enfield Standard 350

Bu savaş öncesi Royal Enfield'a ciddi kilometreler ayırdım ve bu hiç özür dilemeyen bir makine - kiriş çatalları her parke taşını doğrudan bileklerinize iletir ve sert çerçeve, omurganızın yolun yapmadığı her şeyi emdiği anlamına gelir. El dişlisi değişimi ilk başta gerçek bir konsantrasyon gerektirir, tankın sol tarafında kasıtlı bir dört parmak balesi, ancak kas hafızası haline geldiğinde, bu viteslerde kürek çekmenin derinden tatmin edici bir yanı vardır. 346cc OHV single, düşük devirlerden mütevazı ama şaşırtıcı bir şekilde çekilebilir bir otorite ile çeker ve tüm gün boyunca şikayet etmeden dayanabileceği 50 km/s civarında tatmin edici bir darbeye yerleşir. Sadece frenlerin güven vermesini beklemeyin - bu dönemin tambur durdurucuları kibar bir öneridir, bir komut değil.

OHV solunumuna geçiş anında fark yarattı - 346cc'lik parmak uçağı 2.500 rpm'den gerçek bir inançla çekiyor ve açık A yollarında düzenli olarak motor gerginlik hissetmeden dürüst 90 km/s hızını tutuyordum. Teleskopik çatallar, değiştirdikleri kiriş ünitelerine kıyasla dönüştürücü; ön uca sadece işaret etmek ve dua etmek yerine süpürücü bir virajla gerçekten güvenebilirsiniz. Bununla birlikte, arka springer en iyi ihtimalle bir uzlaşmadır - virajın ortasında keskin bir çukura çarpın ve tüm arka uç sizi saygılı tutacak şekilde yana doğru atlar. Yağ tüketimi hayatın bir gerçeğidir, bir hata değil ve manyeto her 2.000 milde bir dikkat gerektirir yoksa size kendi isteğiyle hatırlatır.

Salıncak kolu arka ucu, eski sertlikten gerçek bir görünüme sahiptir - omurganız şikayette bulunmadan bir köşeden geçebilirsiniz ve güncellenmiş çerçeve geometrisi direksiyona daha sakin, daha hızlı bir his verir. Bu 346cc OHV tekli, tatmin edici bir mekanik darbe ile hala alçaktan çekiyor ve 3.500 rpm'de 24 Nm, köy yollarında nadiren homurdanma sıkıntısı çekildiği anlamına geliyor. Ancak 12 at hala 12 atdır ve 100 km/saati aşan herhangi bir motor bir saat içinde ellerinizi uyuşturacak kadar sert vızıldadır; 120 km/s, hızın ulaşabileceği bir sayıdır, tutacağınız bir sayı değil. Birincil zincir kasasından neredeyse bir fabrika özelliği olarak yağ ağlıyor, dört vitesli şanzıman kasıtlı vites değişimlerini ödüllendirir ve acele olanları cezalandırır ve bir anahtar taşımayı öğreneceksiniz.

Tamil Nadu'da iki muson sezonunda bunlardan birini geçirdim ve motorun tepesiz karakteri gerçekten büyüyor - 346cc'lik tekli, yaklaşık 2.500 rpm'den temiz bir şekilde çekiyor ve 27 Nm tork, şehir trafiğini sürekli dişli arayışı olmadan yönetilebilir hissettiriyor. Albion şanzıman, önceki ünitelere göre gerçek dünya çapında bir yükseltmesiydi; vardiyalar kaygan olmaktan ziyade kasıtlıdır, ancak uzun debriyaj hareketini öğrendiğinizde en azından tahmin edilebilirler. Bu neslin tavizlerini gösterdiği yer Hint kaynaklı yardımcı ürünlerdir - elektrikler Lucas dönemi güvenilmezdir ve şalt sistemi dönem standartlarına göre bile tarımsal bir his verir ve 90 km/s'nin üzerindeki herhangi bir şey, ellerinizden omurganıza düşürücü bir verimlilikle hareket eden bir titreşim yaratır. Bunlardan birini tutuyorsunuz çünkü sürüş deneyimi meditatiftir ve parçalar her yerde, rafine olduğu için değil.

Rajasthan ve Karnataka sahilinde iki yıl boyunca '79 Standard 350'yi sürdüm ve beni etkileyen şey ses - araba sürücülerinin bakmasına neden olan 55 km/s hızındaki yavaş, metronomik darbe. 80 km/s hızla seyrederken rahat ve tamamen kendine özgü; 95'i geçtiğinizde tüm bisiklet öfkeli bir ayar çatalı gibi vızıldamaya başlar, aynalar lekelenir ve elleriniz uyuşur. Dökme demir varil ve kafa, her birkaç bin kilometrede bir yeniden tork gerektirir, aksi takdirde aylarca petrol ağlamasının peşinden koşarsınız ve trafikte sıcak bir günde su basmış bir karbonhidratı başlatmak motosiklete olan inancınızı tamamen test edecek. Ama doğru düzeltin, dürüstçe ayarlayın, ve bu motor sizi yakıt enjeksiyonlu hiçbir şeyin yapamayacağı mekanik bir samimiyetle ödüllendirir.

AVL-Era 350, Enfield'ın mekanik bir piyango olmaktan çıktığı noktadır - alaşım kafası daha soğuk çalışır, elektronik ateşleme aslında yağmurda güvenilir bir şekilde ateşlenir ve 28 Nm'lik alçak darbe, trafikte kullanabileceğiniz gerçek torktur. Bir taneye 18.000 km koştum ve başa çıkabildiğim en kötü şey sızdıran bir itme çubuğu contası ve ışıklarda nötr bulmak için ikna edilmesi gereken bir dişli kutusuydu - can sıkıcı, felaket değil. Otoyol 90 km/s'nin üzerinde seyir, çubuklardan iki saatten uzun bir süre boyunca ellerinizi uyuşturacak bir titreşim yaratır ve kampana ön fren, ıslak koşullarda ciddi bir ileri planlama gerektirir. Ancak bisikletin ritmini onunla savaşmak yerine öğrenmeye istekliyseniz, burada modern yakıt enjeksiyonlu bisikletlerin tamamen kaybettiği gerçekten tatmin edici bir mekanik dürüstlük var.