Royal Enfield Machismo 500

De AVL-motor van de Machismo 500 heeft een cadans die bij 3.000 tpm in je borst terechtkomt — die langzame, metronomische dreun is echt verslavend en anders dan al het andere op de Indiase wegen in de late jaren 90. Maar ermee leven betekent dat je moet accepteren dat er olie uit de buis van de duwstang komt, een kickstartritueel dat respect en de juiste techniek vereist, en schakelen dat aanvoelt als roeren in nat beton. De trommelremmen zijn ronduit beangstigend als je ze vraagt 195 kg af te halen bij een snelheid van meer dan 80 km/u, en de elektriciteit — ellende afkomstig van Lucas — zal je minstens één keer per seizoen tot last zijn. Dat gezegd hebbende, niets anders bood India je in 1997 zo'n lage grunt, comfort voor lange afstanden en de pure aanwezigheid die ervoor zorgde dat vrachtwagens daadwerkelijk overstapten.

De AVL-motor trekt met echte kracht vanaf ongeveer 2.500 tpm, en dat koppel van 40 Nm raakt je polsen op een manier die geen enkele parallel-twin ooit zal doen — hij is agrarisch, hypnotiserend en vreemd genoeg verslavend. De elektrische onderdelen van de 2e generatie zijn beter dan de oudere fietsen met puntontsteking, maar 'beter' is relatief; een zwak laadsysteem betekent nog steeds dat je de batterij voedt als je accessoires plaatst, en de carburateur jaagt op koude ochtenden tot de motor goed is opgewarmd. Bij snelwegsnelheden van meer dan 100 km/u trilt de hele fiets tot een waas — spiegels zijn nutteloos, handen zijn na een uur gevoelloos — dus de topsnelheid van 130 km/u is technisch reëel, maar praktisch masochistisch. Rijd ermee zoals hij zelf gereden wil worden: ongehaaste wegen met twee rijstroken, kleine steden, en het is een van de meest karakteristieke 500cc-singles ooit gebouwd.

Die single van 499 cc begint met een klap op de borst die geen enkel nummer op een specificatieblad kan verklaren — hij klinkt en voelt gewoon levendig aan, zoals moderne fietsen vergeten zijn. De schijfoptie aan de voorkant geeft je eindelijk echt vertrouwen om te stoppen in het stadsverkeer, hoewel de hendel sponsachtig genoeg aanvoelt om je eerlijk te houden. Als je op een rustige snelweg onder de 90 km/u rijdt, zijn de trillingen beheersbaar: het koppel van 3.000 tpm haalt je met luie, bevredigende grom uit de bochten; als je voorbij de 100 duwt, worden de spiegels abstracte kunst. Ik zou binnen het eerste jaar een budget maken voor nieuwe Lucas-vervangende elektrische apparaten — de ontstekingsverbeteringen helpen, maar deze generatie verdient nog steeds zijn reputatie als het gaat om filosofiesessies langs de weg.