Royal Enfield Bullet 350 Es

Die gietijzeren single van 346 cc is een langzaam brandende opleiding — hij trekt uit bijna niets bij 2.000 tpm met een cadans die meer aanvoelt als een hartslag dan als een motor, maar als je hem vraagt om meer dan 80 km/u te draaien, begint hij te klagen via je polsen en ruggengraat. De liggervorken van vroege eenheden zijn echt agrarisch over gebroken asfalt, en de overstap naar een telescopische middengeneratie was een stille genade. Ik heb weken met een ES uit '68 gewerkt en de elektrische start is een leuke bijkomstigheid die je nog steeds af en toe straft — bewaar het kickstartritueel in je spiergeheugen. Olielekken uit de primaire kettingkast en duwstangbuis zijn hier geen storingen, het zijn de bedieningsprocedure; budget een lap, budgettijd.

Ik reed drie jaar lang dagelijks met een Bullet ES uit '87 door Delhi en twee runs in de Himalaya, en de elektrische start was een echte luxe ten opzichte van het broertje of zusje dat alleen een kick had - je strandde nog steeds als de batterij op koude ochtenden niet volledig was opgeladen. De bumper van 346 cc trekt met echte autoriteit onder de 60 km/u, dat diepe uitlaatgeluid van aardappel en aardappel dat je kiezen op de best mogelijke manier rammelt, maar als je hem vraagt om boven de 90 te cruisen, begint de hele machine bij elke bout en las een eerlijk gesprek over de beperkingen ervan. Olie sijpelt als een uurwerk uit de duwstangtunnel, het schakelen vereist een stevige, weloverwogen start in plaats van een beweging, en je leert de basismechanica, of je dat nu wilt of niet — maar dat voelde niet als een straf, het voelde als eigendom. Deze fiets heeft een fysiek karakter dat moderne pendelaars volledig zijn vergeten.

De AVL-kop was een echt keerpunt: het olieverbruik daalde, de motor liep koeler en je keek niet meer naar elk lang stuk snelweg met stille angst. Die dreun van 346 cc schudt nog steeds spiegels los en zoemt je handen gevoelloos boven de 80 km/u, maar het koppel komt laag en lui aan op een manier die het stadsverkeer bijna meditatief aandoet. De elektrische start op de ES is echt handig, gezien hoe lastig een koude start kan zijn, hoewel de kickstarter er nog steeds is als de batterij onvermijdelijk mokt. Wat niemand je vertelt, is hoeveel tijd je bij een monteur zult doorbrengen — niet omdat hij catastrofaal kapot gaat, maar omdat hij constant moet worden geketend: punten, carb-jetting, primaire kettingspanning en een tiental kleine aanpassingen die een ritueel worden waar je van houdt of waar je een hekel aan hebt.