Piaggio Zip 125

De Zip 125 is precies wat hij eruit ziet: een no-nonsense tool voor in de stad, gemaakt om ergens heen te komen en op niemand indruk te maken. Die tweetaktmotor van 123 cc trekt hard van de lijn voor zoiets lichts, en met 60 km/u door het stadsverkeer filteren voelt moeiteloos aan — het is echt leuk op een rauwe, bruisende manier die moderne viertaktmotoren niet kunnen evenaren. De keerzijde is dat de motor premix drinkt, je handen gevoelloos laat trillen tijdens langere ritten, en elke 8.000 km een opfrisbeurt nodig heeft als je hem hard rent. De kunststof carrosserie is dun genoeg om te barsten als je er verkeerd naar kijkt, en de trommelremmen voor en achter zijn op zijn best optimistisch als je naar dat plafond van 95 km/u duwt.

De Gen 2 Zip voelt merkbaar strakker aan dan zijn voorganger: de herziene vering neemt zelfs kasseien op zonder je zijwaarts te laten zakken, en de vernieuwde motorafstelling trekt netjes vanaf lage toerentallen voordat je die bevredigende tweetaktrush van ongeveer 6.500 tpm bereikt. In de stad is hij met 95 kg echt snel en beweegbaar, waardoor gaten worden gedicht die een automobilist een angstaanval zouden bezorgen. De geclaimde topsnelheid van 95 km/u bestaat, maar je voelt elke trilling in je polsen als je hem probeert vast te houden. Dit is een scooter die geoptimaliseerd is voor stadswerk van 50 tot 70 km/u, niet voor heldendaden op de tweebaansweg. De gerestylede carrosserie ziet er doelgericht uit en is goed verouderd, maar de plastic kwaliteit is matig; mijn voorschort vertoonde 8.000 km spanningsscheuren door niets exotischer dan dagelijks gebruik.

De Gen 3 Zip 125 voelt echt gretig aan onder de 60 km/u — die gekatalyseerde tweetaktmotor scheurt nog steeds van de lijn met genoeg klik om de meeste 125 viertaktmotoren er bij verkeerslichten attent uit te laten zien. De gerestylede carrosserie is niet alleen cosmetisch geluid; de strakkere, sportievere proporties zorgen ervoor dat hij onder je doelgerichter aanvoelt, minder speelgoedachtig dan de oudere ronde schalen. Dat gezegd hebbende, maakt de katalysator de bovenkant iets stomp in vergelijking met de ontkurkte oudere generaties, en boven de 80 km/u ben je in wezen aan het bidden in plaats van te rijden — de wind die door dat rudimentaire scherm waait is wreed en het voorwiel wordt zenuwachtig op allesbehalve glad asfalt. Onderhoud aan de tweetaktmotor is of je beste vriend of je ergste vijand, afhankelijk van of je bereid bent de transmissieolie vers te houden en de carburateur schoon te houden.