Piaggio Vespa Sprint 150

Üç yaz '68 Sprint için geçirdim ve şehir sürüşü hakkındaki düşüncelerimi gerçekten değiştirdi - monokok çelik gövde altınızda canlı hissettiriyor, her parke taşını doğrudan o krom kulaklıkla elinize aktarıyor. 145cc'lik iki zamanlı motor, işler nefessiz kalmadan önce dürüstçe yaklaşık 80 km/s hıza çıkabiliyor ve bu iddia edilen 95'in teknik olarak ulaşılabildiği iddia ediliyor ve rüzgâr işbirliği yapıyorsa, ancak rahat bir bölge değil. Kampana frenler en iyi ihtimalle ıslak ortamda marjinaldir - durakları gerici bir satranç oyuncusu yerine bir satranç oyuncusu gibi planlamayı öğrenirsiniz. Karbonhidrat ayarı telaşlıdır ve sol taraftaki büküm mekanizması aracılığıyla vites değiştirme düzeni, ikinci bir doğa haline gelmeden önce saygı gerektirir, ancak bir kez arandıktan sonra, yoldaki başka hiçbir şey bunun gibi konuşmalara yol açmaz veya harekete geçer.

Piaggio, Dell'Orto'yu yükselten ve liman zamanlamasını sıkılaştırdıklarında ne yaptıklarını biliyordu - Veloce, standart Sprint'ten 60 km/s geçtikten sonra belirgin bir şekilde daha sert çekiyor ve bu ekstra aciliyet, Roma trafiğini filtrelemek veya köy yolunu takip etmek için gerçek bir fark yaratıyor. Her ikisini de arka arkaya sürdüm ve 8,5 beygir gücü hala kağıt üzerinde mütevazı görünse de, motor temel 150'nin hissetmediği şekilde canlı hissettiriyor; daha temiz devir yapıyor, 6.500 rpm bandına gerçek bir coşkuyla ulaşıyor ve üst uç 85 km/s geçene kadar nefes kesiyor gibi hissetmiyor. Tek gövdeli çelik konstrüksiyon ve küçük çaplı tekerlekler kabul ettiğiniz uzlaşmaya devam ediyor - yan rüzgar stabilitesi 80 km/s üzerinde gerçekten kabataslak. ve hızdaki herhangi bir kaldırım düzensizliği size bu ön çatalların Milano parke taşları düşünülerek tasarlandığını hatırlatacaktır, değil açık yollar. Ancak ara sıra hareketli esnasyonların olduğu şehir içi sürüşler için bu, o dönemin ürettiği en tatlı, en iyi nefes alan Vespa'dır.