Piaggio Vespa Sprint 150

Trzy lata spędziłem na Sprint '68 i to naprawdę zmieniło sposób myślenia o jeździe po mieście - monokokowe stalowe korpus wydaje się żywy pod tobą, przenosząc każdy bruk prosto przez twoje ręce na tym chromowanym zestawie słuchawkowym. Dwusuwowy silnik o pojemności 145 cm3 uczciwie ciągnie do około 80 km/h, zanim wszystko zaprzestanie oddechu, a twierdzenie 95 jest technicznie osiągalne, jeśli jesteś schowany, a wiatr współpracuje, ale nie jest to wygodne terytorium. Hamulce bębnowe są w najlepszym razie marginalne na mokrej temperaturze - uczysz się planować przystanki jak szachista, a nie reakcjoner. Strojenie węglowodanów jest wybredne, a schemat zmiany biegów przez ten lewostronny mechanizm skręcania wymaga szacunku, zanim stanie się drugą naturą, ale po wybraniu, nic innego na drodze nie odwraca głowy ani nie wywołuje takich rozmów.

Piaggio wiedział, co robią, kiedy zamontowali to ulepszone Dell'Orto i zaostrzyli czas portu - Veloce ciągnie zauważalnie mocniej ponad 60 km/h niż standardowy Sprint, a ta dodatkowa pilność robi prawdziwą różnicę podczas filtrowania ruchu rzymskiego lub goniącego po wiejskiej drodze. Jeździłem od tyłu do tyłu i chociaż 8,5 KM nadal brzmi skromnie na papierze, silnik wydaje się żywy w sposób, w jaki podstawowy 150 po prostu nie robi; obraca się czyściej, osiąga pasmo 6500 obr/min z prawdziwym entuzjazmem, a górna część nie wydaje się, że brakuje mu tchu aż do 85 km/h. Stalowa konstrukcja jednonadwozia i koła o małej średnicy pozostają kompromisem, jaki akceptujesz — stabilność bocznego wiatru jest naprawdę szkicowa., a każda nieregularność brukowania przy prędkości przypomni Ci, że te przednie widelce zostały zaprojektowane z myślą o bruku mediolańskim, a nie otwarte drogi. Ale w przypadku jazdy miejskiej z okazjonalnymi porywającymi odcinkami, jest to najsłodsza i najlepiej oddychająca Vespa wyprodukowana w tamtej epoce.