Piaggio Vespa Sprint 150

Ik heb drie zomers gereden op een Sprint uit '68 en dat heeft mijn manier van stadsrijden echt veranderd: de monocoque stalen carrosserie voelt levendig aan onder je en laat elke geplaveide steen recht door je handen op die chromen headset worden overgebracht. De 145cc tweetakt trekt eerlijk gezegd tot ongeveer 80 km/u voordat het ademloos wordt, en die beweerde 95 is technisch haalbaar als je weggestopt zit en de wind meewerkt, maar het is geen comfortabel terrein. Trommelremmen zijn op zijn best marginaal op nat wegdek — je leert stops te plannen als een schaker in plaats van als een reactionair. Het afstemmen van de koolhydraten is lastig en het schakelpatroon van de versnellingsbak via dat linkse draaimechanisme vereist respect voordat het een vanzelfsprekendheid wordt, maar als je eenmaal bent ingebeld, trekt niets anders op de weg de aandacht of leidt het tot gesprekken zoals deze.

Piaggio wist wat ze aan het doen waren toen ze die verbeterde Dell'Orto installeerden en de timing van de bakboord verstrakten — de Veloce trekt merkbaar harder dan 60 km/u dan de standaard Sprint, en die extra urgentie maakt echt een verschil als hij door het Romeinse verkeer filtert of een landweg achtervolgt. Ik heb beide rug aan rug gereden, en hoewel 8,5 pk op papier nog steeds bescheiden klinkt, voelt de motor levendig aan zoals de basis 150 dat gewoon niet doet; hij draait schoner, raakt met echt enthousiasme die band van 6.500 toeren per minuut en de bovenkant voelt pas aan alsof hij buiten adem raakt tot ver boven de 85 km/u. De stalen constructie uit één stuk en de wielen met een kleine diameter blijven het compromis dat je accepteert — de zijwindstabiliteit is echt vaag boven 80 km/u, en elke onregelmatigheid in de bestrating bij hoge snelheid zal u eraan herinneren dat deze voorvorken zijn ontworpen met Milanese kasseien in gedachten, niet open wegen. Maar voor stadsritten met af en toe pittige rekoefeningen is dit de best hanteerbare, best ademende Vespa die ooit is geproduceerd.