Piaggio Vespa Sprint 125

Restore edilmiş bir '68 Sprint 125'i Roma üzerinden sürdüm ve ardından üç ay boyunca Londra'da günlük olarak işe gidip geldim - karakter inkar edilemez, ancak 5.5 beygir gücü herhangi bir tepe veya karşı rüzgar ortaya çıktığında sınırları konusunda acımasızca dürüst. Bu preslenmiş çelik monokok güzel bir şekilde serttir ve ayak koruması aslında yağmurda yol spreyi çoğu modern scooterın başarabileceğinden daha iyi tutar, ancak kampanalı frenler, özellikle ıslak parke taşlarında ciddi bir ileri planlama gerektirir. İki zamanlı, 4.000 rpm'yi geçtikten sonra temiz bir şekilde çeker ve dişlisiz döndürme ve hareket etme basitliği, bir makineyi yönetmek yerine şehre baktığınız anlamına gelir. Kimsenin size söylemediği şey, karbüratör püskürtmesinin sıcaklık ve irtifa açısından titiz olduğu ve bu motorları uzman mağazaların dışında gerçekten bilen 60 yaşın altındaki bir tamirci bulmak kendi macerasıdır.

Piaggio'nun Sprint 125 Veloce'da karbonhidrat ve egzozu ayarlama kararı karakteri gerçekten değiştiriyor - 5.500 rpm'nin üzerinde bu şey standart Sprint'in hiç bulamadığı bir keskinlikle çekiyor ve düz bir Roma caddesinde 90 km/s kırmak iyimser olmaktan ziyade gerçekten kazanılmış hissettiriyor. İki vuruşlu nota neredeyse amaçlı bir şeye dönüşür ve ağırlık, trafikteki boşluklardan gerçek bir güvenle titreyecek kadar düşük kalır. Bununla birlikte, ayarlanmış kurulum ihmali cezalandırır - karbonhidratı biraz yanlış püskürtün veya iki zamanlı yağ karışımının kaymasına izin verin ve işe gidip gelmenin ortasında, genellikle yağmurda tıkaçı. Soğutma da marjinaldir; yaz şehir trafiğinde sert bir şekilde zorlayın ve üst uç, geri çekilmenizi ve biraz hava akışı bulmanızı söyleyen bir pürüzlülükle protesto etmeye başlar.