Piaggio Vespa Sprint 125

Jeździłem odrestaurowanym Sprint 125 z '68 przez Rzym, a następnie codziennie jeździłem do niego w Londynie przez trzy miesiące — postać jest niezaprzeczalna, ale 5,5 koni mechanicznych jest brutalnie szczery co do swoich ograniczeń w momencie, gdy pojawi się jakiekolwiek wzgórze lub wiatr. Ten monokok ze stali tłoczonej jest pięknie sztywny, a osłona na nogi faktycznie zapobiega rozpryskiwaniu drogi w deszczu lepiej niż większość nowoczesnych skuterów, ale hamulce bębnowe wymagają poważnego planowania do przodu, szczególnie na mokrych brukowanych kamieniach. Dwusuwowa maszyna sprawia, że po przekroczeniu 4000 obr./min, a bezbiegunowa prostota skręcania oznacza, że patrzysz na miasto, a nie zarządzasz maszyną. Nikt ci nie mówi, że strumień gaźnika jest wybredny pod względem temperatury i wysokości, a znalezienie mechanika poniżej 60 roku życia, który naprawdę zna te silniki poza specjalistycznymi sklepami, to jego własna przygoda.

Decyzja Piaggio o dostrojeniu węglowodanów i spalin w Sprint 125 Veloce naprawdę zmienia charakter - powyżej 5500 obr./min to działa z ostrością, jakiej standardowy Sprint nigdy nie znalazł, a pękanie 90 km/h na płaskiej rzymskiej ulicy wydawało się naprawdę zarobione, a nie optymistyczne. Dwusuwowa nuta twardnieje w coś prawie celowego, a waga pozostaje na tyle niska, że z prawdziwą pewnością migotasz przez luki w ruchu drogowym. To powiedziawszy, dostrojona konfiguracja karze zaniedbanie - lekko źle wyrzuć węglowodany lub pozwól, aby dwusuwowa mieszanka oleju dryfowała, a zanieczyszcza cię zatyczki w środku dojazdów do pracy, zwykle w deszczu. Chłodzenie jest również marginalne; mocno przesuń przez letni ruch miejski, a najwyższa klasy zaczyna protestować szorstkością, która każe ci wycofać się i znaleźć trochę przepływu powietrza.