Piaggio Vespa Sprint 125

Ik reed met een gerestaureerde Sprint 125 uit '68 door Rome en reed er vervolgens drie maanden lang dagelijks mee naar het pendelen in Londen. Het karakter is onmiskenbaar, maar de 5,5 pk is brutaal eerlijk over zijn grenzen op het moment dat er een heuvel of tegenwind opduikt. Die monocoque van geperst staal is prachtig stijf en het beenschild houdt in feite beter van je af als het regent dan de meeste moderne scooters aankunnen, maar de trommelremmen vereisen een serieuze toekomstplanning, vooral op natte kasseien. De tweetaktmotor trekt netjes na 4.000 tpm en dankzij de eenvoudige draai-and-go-aandrijving zonder versnellingen kijkt u eigenlijk naar de stad in plaats van naar het besturen van een machine. Wat niemand je vertelt, is dat de carburateur nogal kieskeurig is wat betreft temperatuur en hoogte, en het vinden van een monteur onder de 60 jaar die deze motoren echt kent buiten speciaalzaken is een eigen avontuur.

Piaggio's beslissing om de carburateur en de uitlaat van de Sprint 125 Veloce te tunen verandert het karakter echt: boven de 5.500 toeren per minuut haalt dit ding een scherpte die de standaard Sprint nooit heeft gevonden, en een snelheid van 90 km/u in een vlakke Romeinse straat voelde eerder verdiend dan optimistisch. Het tweetaktbiljet wordt bijna doelgericht en het gewicht blijft laag genoeg om met een gerust hart door gaten in het verkeer te flikkeren. Dat gezegd hebbende, bestraft de getunede opstelling verwaarlozing - schiet de carburateur een beetje verkeerd of laat de tweetaktoliemix driften en de stekkers raken tijdens het pendelen vervuild, meestal in de regen. De koeling is ook marginaal; duw hem hard door het stadsverkeer in de zomer en de bovenkant begint te protesteren met een ruwheid die zegt dat je je moet terugtrekken en wat luchtstroom moet vinden.