Piaggio Liberty 125

Wczesny 2-suwowy Liberty 125 jest naprawdę zabawny w ruchu drogowym - to dwusuwowe uderzenie powyżej 6000 obr./min sprawia, że filtrowanie wydaje się niemal bezczelne dla skutera. Piaggio po raz pierwszy uzyskał właściwą ergonomię: siedzenie 790 mm jest dostępne bez ciasnych, a wyprostowana postawa pasuje do jazdy miejskiej znacznie lepiej niż zgarbione strzelanki sportowe. To powiedziawszy, dwusuwowe pragnienie i oleisty zapach spalin stają się cienkie podczas dłuższych dojazdów do pracy, a stalowa rama rurowa wyraźnie wygina się na szorstkim asfalcie, telegrafując każdą dziurę prosto przez nadgarstki. Przechowywanie to przemyślenie — przedział pod siedzeniem ledwo połyka kask półtwarzowy, co jest niewybaczalne dla miejskiej maszyny.

Generacja 2 Liberty 125 jest tym, co dzieje się, gdy skuter dorasta — przejście z dwusuwowego na czterosuwowy silnik LEADER zabiło błyskawiczny pośpiech z najwyższej półki, ale dało ci coś naprawdę przydatnego: silnik, który nie zanieczyszcza wtyczek, nie potrzebuje premiksu i zaczyna zimno w styczniowy poranek bez modlitwy. Wokół miasta jest złożony i niespokojny, z wystarczającą niską chrumką, aby pewnie włączyć się w ruch uliczny, chociaż ta prędkość maksymalna 95 km/h jest bardziej teoretycznym pułapem, gdy uderzysz w wiatr lub wzgórze z pasażerem. Zmieniona nadwozia wyglądała świeżo w 2004 roku, ale tworzywa sztuczne są cienkie - moja pękła o 8000 km, a centralny punkt obrotowy był niechlujny na długo przed 15 000. Mimo to, ze względu na czystą niezawodność punkt-a-B w mieście, trudno się z nią kłócić.