Piaggio Liberty 125

De vroege 2-takt Liberty 125 is echt leuk in het verkeer — die tweetaktsnelheid van meer dan 6.000 tpm zorgt ervoor dat filteren voor een scooter bijna brutaal aanvoelt. Piaggio had meteen de juiste ergonomie: de stoel van 790 mm is toegankelijk zonder te krap te worden, en de rechte houding past veel beter bij stadsritten dan gebogen sportscooters. Dat gezegd hebbende, de dorst in twee taktmotoren en de geur van olieachtige uitlaatgassen nemen af tijdens langere ritten, en het stalen buisframe buigt merkbaar op ruw asfalt, waardoor elke kuil recht door je polsen wordt getelegrafeerd. Opbergen is bijzaak: in het compartiment onder de stoel zit nauwelijks ruimte voor een halfgelaatshelm, wat onvergeeflijk is voor een stadsmachine.

De Gen 2 Liberty 125 is wat er gebeurt als een scooter groot wordt. De omschakeling van tweetakt- naar de viertaktmotor van LEADER was een fluitje van een cent, maar gaf je iets echt nuttigs: een motor die geen vervuilde stekkers heeft, geen voormengsel nodig heeft, en die op een ochtend in januari koud start zonder te bidden. In de stad is het rustig en rustig, met genoeg lage gegrom om vol vertrouwen in het verkeer op te gaan, hoewel die topsnelheid van 95 km/u meer een theoretisch plafond is als je met een passagier tegen de wind of een heuvel aanrijdt. De gerestylede carrosserie zag er in 2004 fris uit, maar het plastic is dun: de mijne rammelde 8000 km en het draaipunt van de middenstand was slordig vóór 15.000. Toch is het voor pure Point-a-to-B-betrouwbaarheid in een stad moeilijk te betwisten.