Mv Agusta Brutale 750

Pojechałem 14 000 km na Brutale 750 z 2003 roku i każdy z nich czuł się jak negocjacje między sztuką a agresją — ten krzyk czteroosobowy jak banshee przekraczający 9000 obr./min, a styl Tamburini wciąż powstrzymuje nieznajomych zimno dwadzieścia lat później. Mniej niż 6000 obr./min jest grudkowaty, prawie drażliwy, ale przepustnica przekracza ten punkt, a rzecz zmienia się w coś naprawdę wyjątkowego, mocno ciągnąc się do czerwonej linii 12 200 obr./min mechanicznym wyjem, którego żaden nowoczesny rower nie ma już trudu produkować. Rurowa stalowa rama kratowa telegrafuje wszystko przez nadgarstki w najlepszy możliwy sposób - jest to rower, który komunikuje się. Ale budżet na to: elektryczne gremliny są faktem życia, rozstaw biegów wydaje się, że został zaprojektowany przez kogoś, kto specjalnie nienawidził drugiego biegu, a znalezienie dealera, który nadal przechowuje części poza Włochami, wymaga cierpliwości i zdrowej karty kredytowej.

Poprawka mapowania paliwa Gen 2 była naprawdę znacząca - przepustnica na biegu jałowym przeszła z agresywnego na linię graniczną w zwykłą wymagającą, i w końcu możesz rzucić się w wolne zakręty bez tego, aby rower próbował cię podnieść z kaprysu. Przy 13 200 obr./min ta rzecz krzyczy z mechaniczną intensywnością, której żaden japoński czterocylindrowy nigdy nie dorównał, i uderzyłem w ten sufit obrotowy na tylnych drogach tylko po to, żeby to usłyszeć. Ale 187 kg wydawało się cięższe niż sugerują specyfikacje, gdy walczysz z ciasnym ruchem miejskim, a sieć dealerów MV w 2006 roku oznaczała, że każdy żal gwarancyjny stał się Twoim osobistym koszmarem. Zmienione zawieszenie zapewniło stabilność przy trzycyfrowych prędkościach, ale budżet na właściwą konfigurację od kompetentnego technika w momencie zakupu - kalibracja zapasów nadal wydaje się kompromisem między komfortem a torem, który nie spełnia żadnego z nich w pełni.