Moto Guzzi Le Mans 1000

Le Mans IV wzmocnił to, co pozostawił w III szorstkie - te ramy o przekroju kwadratowym naprawdę wyostrzają wrażenie podwozia, a poprawione głowice mocniej przeciągają się przez środek, w którym faktycznie jeździsz. Ten 90-stopniowy bliźniak V przebiega przez kręgosłup na biegu jałowym i wyje ponad 5500 obr./min w sposób, w jaki żadna japońska czwórka nigdy nie zdołała; jest trzewny w sposób, który niszczy dla ciebie inne motocykle. Zmieniona nadwozia wygląda bardziej złośliwie i właściwie lepiej pasuje do ergonomii, chociaż ochrona przed wiatrem powyżej 160 km/h jest nadal grzecznym żartem. Nikt ci nie mówi, że połączona konfiguracja Brembo gryzie mocno, ale wymaga mocnych, celowych wkładów - panikuj dźwignię i przód myje szeroko, a przy mokrym 218 kg to rozmowa, której nie chcesz prowadzić.

Le Mans V jest najbardziej wyrafinowaną wersją tej rasy, ale „rafinowany” jest względny - nadal trzęsie się, pachnie gorącym olejem i wymaga jazdy na własnych warunkach. Węglowodany Webera w mojej maszynie o specyfikacji europejskiej były prawdziwym ulepszeniem w porównaniu z Dell'Ortos, zapewniając ostrzejszą reakcję przepustnicy, gdy silnik pojawił się na kamerce około 4500 obr./min, ale zimne rozruchy pozostały rytuałem zadławienia i cierpliwości. Ten 90-stopniowy skok momentu obrotowego V-twin między 5000 a 7000 obr./min naprawdę uzależnia od rozległych dróg wtórnych, połączone hamulce Brembo wciąż ciągną Cię z autorytetem, a poprawiona owiewka faktycznie znacznie zmniejsza strumień wiatru powyżej 160 km/h. Opcja katalizatora wyraźnie udusiła moc i dodała wagi, o którą nikt nie prosił - unikaj tego wariantu, jeśli nadal możesz znaleźć wybór.