Kawasaki Z400

Bliźniak DOHC Z400 jest prawdziwą niespodzianką — ciężko pokonuje 6000 obr./min, a ten najwyższej klasy pośpiech wydawał się naprawdę sportowy dla 400 z połowy 70. Pracowałem przez dwa sezony, a chęć obrotu silnika była jego najlepszą sztuczką, chociaż podwójne węglowodany wymagają stałej synchronizacji lub będziesz gonić za paskudnym płaskim punktem około 4500 obr./min, dopóki nie będziesz chciał rzucić klucz. Tylny hamulec bębnowy jest odpowiedni na suchym asfalcie, ale nie budzi pewności siebie na mokrej nawierzchni, a 187 kg jest ciężki, gdy walczysz z nim w ciasnym ruchu miejskim. Innym uczciwym problemem jest dostępność części - znalezienie wałków rozrządu w dobrym stanie lub zestawów do przebudowy węglowodanów oznacza nawiedzające wymiany spotkań i japońskich sprzedawców części, a nie lokalny sklep.

Bliźniak DOHC ciągnie czysto z około 4000 obr./min i naprawdę ekscytująco przekracza 7000 - w przypadku wagi średniej z późnych lat 70. Nadal Cię zaskakuje. Tylna tarcza była opóźniona i zmienia pewność hamowania na mokrych drogach w porównaniu z wyposażoną w bębno Gen 1. Wibracje są obecne, ale raczej uczciwe niż brutalne, a siedzenie 790 mm sprawia, że jest dostępne bez uczucia ciasnego dla wyższych jeźdźców. Słabymi punktami jest skrzynia biegów - drugi bieg jest nacięty na każdym, na którym jeździłem - a te węglowodany wymagają rocznej synchronizacji lub działa szorstko przy niskich otworach przepustnicy.

Ten inline-four DOHC o prędkości przekraczającej 8000 obr./min brzmi naprawdę egzotycznie jak na 400 - jest to jeden z tych silników, które sprawiają, że polujesz na każdy sprzęt tylko po to, aby usłyszeć jego śpiew. Obsługa jest napięta i komunikatywna, a niska wysokość siedzenia oznacza, że niżsi jeźdźcy w końcu czują się zasadzeni, a nie siedzący. Z drugiej strony: 43 konie o pojemności 399 cm3 oznacza, że ciężko pracujesz na tym silniku w prawdziwym ruchu, a chłodzenie powietrzem jest zauważalnie gorące podczas wolnych letnich dojazdów do pracy - oparzenia wewnętrzne uda są rytuałem przejścia. Synchronizacja gaźnika z czasem unosi się i wymaga obsesyjnej uwagi, ale kiedy jest włączony, ten rower uderza znacznie powyżej przemieszczenia.

Zephyr 400 jest dokładnie tym, jak wygląda — prosty, bezpretensjonalny UJM, który Kawasaki zbudował, aby przypomnieć ludziom, dlaczego czwórki czwórki w pierwszej kolejności czuły się tak dobrze. Ten chłodzony powietrzem silnik ciągnie czysto z około 6000 obr./min i naprawdę śpiewa ponad 9000, chociaż 45 koni oznacza, że ciężko pracujesz na autostradach, a nie pływając. Przy wadze 189 kg nie jest lekki, a zawieszenie jest wygodnie przeciętne — dobrze nadaje się do dojazdów do miasta i weekendowych dróg górskich, ale staje się luźne i falujące, jeśli mocno pchasz się przez szybkie zakręty. Chrom, koła w stylu szprychowym, prosty kokpit - nic z tego nie udaje, że jest czymś, czym nie jest, a po dwóch latach codziennej jazdy ta uczciwość jest naprawdę odświeżająca.