Kawasaki Z400

De DOHC twin van de Z400 is een echte verrassing: hij trekt hard boven de 6.000 tpm en die topsnelheid voelde echt sportief aan voor een 400 uit het midden van de jaren 70. Ik heb de mijne twee seizoenen laten draaien en de bereidheid van de motor om te toeren was de beste truc, hoewel de dubbele koolhydraten constant gesynchroniseerd moeten worden, anders jaag je op een vervelende vlakke plek van ongeveer 4.500 tpm tot je een sleutel wilt gooien. De achterrem met trommel is voldoende op droog asfalt, maar geeft geen vertrouwen op nat wegdek, en 187 kg voelt zwaar aan als je door krap stadsverkeer worstelt. De beschikbaarheid van onderdelen is het andere eerlijke probleem: het vinden van nokkenassen in goede staat of revisiesets voor carburateurs betekent angstaanjagende ruilbeurzen en Japanse onderdelendealers, niet uw plaatselijke winkel.

De DOHC twin trekt netjes vanaf ongeveer 4.000 tpm en wordt pas echt spannend na 7.000 — voor een middengewicht uit de late jaren 70 verbaast hij je nog steeds. De achterschijf was te laat en verandert het remvertrouwen op nat wegdek ten opzichte van de met een trommel uitgeruste Gen 1. Vibratie is aanwezig, maar eerlijk in plaats van brutaal, en het zadel van 790 mm maakt het toegankelijk zonder krap aan te voelen voor langere rijders. Zwakke punten zijn de versnellingsbak — de tweede versnelling zit niet goed bij elke auto die ik heb gereden — en die koolhydraten moeten jaarlijks worden gesynchroniseerd, anders lopen ze ruw bij weinig gasklepopeningen.

Die DOHC inline-vier die meer dan 8.000 toeren per minuut draait, klinkt echt exotisch voor een 400 — het is een van die motoren waarbij je naar elke versnelling jaagt om hem te horen zingen. De bediening is strak en communicatief, en de lage zithoogte zorgt ervoor dat kleinere rijders zich eindelijk geplant voelen in plaats van neergestreken. De keerzijde: 43 paarden van 399 cc betekent dat je in het echte verkeer hard aan het werk bent met die motor, en de luchtkoeling is merkbaar warm tijdens langzame ritten in de zomer — brandwonden aan de binnenkant van de dij zijn een overgangsrite. De synchronisatie van de carburateur verandert na verloop van tijd en vereist obsessieve aandacht, maar wanneer deze wordt ingeschakeld, steekt deze fiets ver boven zijn cilinderinhoud uit.

De Zephyr 400 is precies wat hij eruit ziet: een eenvoudige, eenvoudige UJM die Kawasaki heeft gebouwd om mensen eraan te herinneren waarom inline-four in de eerste plaats zo goed aanvoelde. Die luchtgekoelde motor trekt netjes vanaf ongeveer 6.000 tpm en zingt echt meer dan 9.000, hoewel je met 45 paarden hard aan het werk bent op snelwegen in plaats van te cruisen. Met 189 kg is hij niet licht en de vering is comfortabel matig — prima voor woon-werkverkeer in de stad en in het weekend op bergwegen, maar hij wordt los en golvend als je hard door snelle bochten duwt. Het chroom, de spaakwielen, de eenvoudige cockpit — niets doet zich voor als iets wat het niet is, en na twee jaar dagelijks rijden is die eerlijkheid echt verfrissend.