Kawasaki Vulcan 2000

Die 2053cc-motor vraagt geen toestemming — bij 3.000 tpm wordt je achteruit geduwd op een manier die beginners echt doet schrikken, en de riemaandrijving zorgt ervoor dat alles verrassend verfijnd blijft voor een fiets met zo'n agrarisch karakter. Maar 380 kg is geen getal, het is een levensstijlverplichting: bij langzame parkeermanoeuvres raak je overrompeld, en als het ooit omvalt, bel je een vriend. De ergonomie is redelijk voor een lange rijder, en de zithoogte van 705 mm helpt zelfs bij het vertrouwen, ondanks de massa, maar de vering is zacht afgesteld tot het punt van vaagheid bij snelwegsnelheden van meer dan 150 km/u. Kawasaki heeft dit duidelijk gebouwd om de concurrentie alleen al op het gebied van cilinderinhoud te overtreffen, en het werkt als een statement, hoewel het niet de glans van een Yamaha Road Star of het historische cachet van een grote Harley mist.

Die V-twin van 2053 cc rommelt niet zomaar, hij duwt je vooruit met een bonzend koppel op de borst bij stationair toerental, waardoor Harley-motoren met twee nokken verontschuldigend aanvoelen. De tassen en voorruit met studs van de Classic-bekleding rechtvaardigen echt de premie; dit is geen cynisme op het gebied van badge-engineering, het is een bruikbaar reispakket uit de doos. Met een gewicht van 356 kg op een nat parkeerterrein met lage snelheid ben je snel bescheiden, en de brede achterband van 240 mm zorgt ervoor dat correcties in het midden van de bocht eerder opzettelijk dan intuïtief aanvoelen. Cruisen op de snelweg met een snelheid van 120 km/u is bijna moeiteloos, maar als je verder rijdt dan 150 km/u en de windstoot achter dat kleine scherm herinnert je eraan dat deze motor is gebouwd voor koppel, niet voor heldendaden van topklasse.

Die V-twin van 2053 cc levert niet zozeer vermogen, maar genereert geologische gebeurtenissen. 166 Nm bij amper 2.500 tpm betekent dat je het gaspedaal intrapt alsof je een naald inrijgt, in plaats van een zweep te kraken. De snelwegsteunen en de fabrieksrugleuning van de Classic LT maken van wat anders een muscle bike zou zijn een echte twee-up afstandsloper, en ik heb hier 600 kilometer dagen mee gereden zonder ernstige klachten van mijn passagier. Maar met 379 kg op nat wegdek worden parkeerplaatsen een psychologische test, en langzame U-bochten op hobbelige oppervlakken zullen renners vernederen die hun beenwerk niet hebben gedaan — ik heb hem één keer neergelegd, en dat is één keer te veel. De ergonomie en zithoogte zijn met 700 mm echt toegankelijk, wat de enige concessie is aan de menselijke realiteit op een verder te grote machine.