Indian Chief Classic

De zijklep van 74 inch haalt bijna niets uit: dat koppel met lange slagen raakt je laag en vroeg, op een manier die moderne V-tweelingen miljoenen uitgeven om te vervalsen. Die spatborden met omzoomde randen van na 1940 zijn niet alleen mooi — ze snijden de wind van je benen op lange snelwegslogs beter dan je zou verwachten van een ingenieur uit de jaren 40. De bediening is opzettelijk, niet traag; de motor wil brede, vloeiende lijnen en straft je voor haastige bochten met die 245 kilo aan momentum die je eraan herinnert wie de baas is. Onderdelen kopen is een echte fulltime hobby, en alles wat elektrisch is, is in feite volkskunst - besteed tijd en geduld naast uw budget.

Het koppel is echt: de trekkracht vanaf 2.000 tpm voelt echt gezaghebbend aan, en die 1442cc V-twin bruist met genoeg ziel om het verkeer bij elk tankstation tot stilstand te brengen. Maar samenwonen met een Chief uit het Gilroy-tijdperk betekent dat je veel geld moet budgetteren voor onderdelen die niet bestaan, elektrische gremlins die er per seizoen uitzien als ongewenste familieleden, en de pasvorm en afwerking waardoor een Sportster uit de late jaren 90 eruitziet als Zwitserse horlogemakers. Ik heb de mijne in twee seizoenen 4.000 mijl gereden en meer uren op het forum doorgebracht om op zoek te gaan naar een gebarsten primaire omslagoplossing dan tijdens het rijden. De lage stoel en de geveegde spatborden zijn werkelijk prachtig, maar deze fiets werd met spoed op de markt gebracht door een bedrijf dat geld vergaarde, en elke bout die je aandraagt vertelt dat verhaal.