Honda Vfr800f

Die door een tandwiel aangedreven nokkenas bij 4.000 tpm is het geluid van mechanische zuiverheid — de techniek van Honda pronkt, en je wordt er nooit moe van om het te horen. De V4 trekt netjes vanaf 3.500 tpm en stijgt dan absoluut tot boven de 8.000, op een manier waardoor inline-four in vergelijking ruw aanvoelt. De uitlaat onder de stoel was een slimme truc om de massa te centraliseren en de achterkant schoon te houden, hoewel het betekent dat je bagagemogelijkheden slecht zijn zonder een degelijk achterrek. Mijn enige eerlijke klacht is het gekoppelde remsysteem: het is opdringerig bij langzaam manoeuvreren en de achterkant sleept wanneer je alleen maar naar voren wilt, waardoor ik een heel rijseizoen nodig had om te stoppen met vechten.

De VFR800F is de fiets die ik zonder aarzelen zou meenemen op een Europese tour van 3.000 kilometer — de V4 klinkt ongelooflijk, het gekoppelde ABS wekt vertrouwen op nat wegdek, en de ergonomie ligt op de juiste plek tussen sportief en comfortabel die de meeste rivalen volledig missen. Maar laten we eerlijk zijn over VTEC: die dode plek in het middenbereik rond 6.500 tpm waar de tweede inlaatkleppen open gaan, is echt schokkend, alsof de motor even vergeet wat hij aan het doen is voordat hij naar voren springt — ik werd er halverwege de bocht meer dan eens van streek totdat ik leerde om er omheen te werken. De brandstofinspuiting zorgde voor minder koude starts en was zuinig in vergelijking met de Gen 1 met carbed, maar de gasrespons in verkeer met lage snelheid voelt nog steeds een beetje houterig aan, zonder het organische gevoel dat de oude carb-fiets zo aangenaam maakte om langzaam te rijden. Het natte gewicht van 236 kg is reëel en voelbaar in krappe U-bochten, maar als je eenmaal in beweging bent, verdwijnt deze fiets onder je op een manier die 110 pk aan boterachtig V4-vermogen absoluut oplevert.