Honda Supra X 125

Ik heb bijna 40.000 km gereden op een Supra X 125 uit '99 met dagelijks verkeer in Jakarta en af en toe een weekendje naar Puncak, en dat werkte gewoon — elke ochtend, geen drama. De OHC-motor van 124,9 cc is soepel op een manier die de oude 100cc nooit was, hij trekt netjes vanaf 3.000 tpm zonder dat platte struikelblok in het middensegment dat je zou krijgen bij goedkope concurrenten uit die tijd. Telescopische vorken nemen gebroken asfalt beter op dan je zou verwachten voor deze prijs, hoewel de achtertrommel hard genoeg bijt om het wiel te vergrendelen als je niet voorzichtig bent op nat wegdek. Mijn grootste minpunt is het geroezemoes van boven de 85 km/u — de spiegels draaien nutteloos en je handen raken gevoelloos op langere stukken snelweg, wat je eraan herinnert dat 105 km/u een theoretisch getal is dat Honda waarschijnlijk alleen op een zeer rustige dag heeft behaald.

De sprong naar 125 cc maakte echt een verschil: wegrijden bij verkeerslichten voelt minder hectisch aan, en de herziene carburateur ruimde die vervelende platte plek op waar de oude 100cc-eenheid ongeveer 4.500 tpm had. Ik heb bijna 18.000 km gereden op een van deze auto's terwijl ik dagelijks naar Jakarta pendelde en de motor sloeg geen slag over, zelfs niet bij het soort verwaarlozing dat een mindere fiets om het leven zou brengen. De gerestylede carrosserie ziet er scherper uit, maar de plastic kwaliteit is nog steeds normaal: mijn rechterzijpaneel was binnen zes maanden gescheurd bij het montagelipje. Een topsnelheid van ongeveer 100 km/u is eerlijk, maar als je langdurig op de snelweg boven de 85 rijdt, zoemt de motor ongemakkelijk door je polsen.

Ik heb ongeveer 14.000 km gereden op een Supra X 125 uit 2009 voor dagelijkse ritten in de stad en af en toe een stuk van 80 km op de snelweg. De motorverfijningen die Honda in deze generatie heeft doorgevoerd zijn echt, geen marketinggeluid; het brandstofverbruik ligt constant tussen de 45 en 48 km/l in gemengde omstandigheden, wat belangrijk is als je drie keer per week tankt. De gasrespons onder de 4.000 tpm is heel soepel om door het verkeer te filteren, maar als je op de snelweg boven de 90 km/u moet klimmen, dan voel je al die 9,3 paarden naar adem snakken — de geclaimde topsnelheid van 105 km/u bestaat alleen op een afdaling met wind in de rug. De vernieuwde koplamp ziet er scherper uit dan die van de Gen 2, hoewel het dimlicht op zijn best nog steeds middelmatig is, en de spaakwieloptie die ik had er geweldig uitzag, maar extra gewicht en complexiteit had ik niet nodig voor gebruik in de stad. Het is niet spannend, niet snel, en de stoel is na 90 minuten gevoelloos, maar het begint elke ochtend, gaat moeiteloos door het stadsverkeer en de beschikbaarheid van onderdelen in heel Zuidoost-Azië is bijna beschamend gemakkelijk.