Honda Sh 150

SH150, Honda'nın kaotik İtalyan şehir trafiğine cevabıydı ve bu işi şaşırtıcı bir inançla yapıyor - iki zamanlı düşük devirlerden temiz bir şekilde hareket ediyor ve 60 km/s civarında adımlarını gerçekten güvende hissettiriyor. Aşamalı ergonomi, Roma kilidi boyunca filtrelemeyi neredeyse meditatif hale getirir ve 760 mm koltuk yüksekliği, neredeyse herkesin her iki ayağını da düz bir şekilde yerleştirebileceği anlamına gelir. Bununla birlikte, 95 km/s, ters rüzgarla kötü bir günde iyimserdir ve iki zamanlı yağ tüketimi ve başlangıçta duman, kapalı bir garaja park eden herkesi rahatsız edecektir. Saklama yapmak gülünçtür - küçük bir kanca ve ceket ceplerinizin iyi niyeti - ve frenler tamburlu, bu nedenle durma mesafelerinizi buna göre planlayın.

Milano trafiğinde bunlardan birine yaklaşık 18.000 km yol kat ettim ve revize edilmiş süspansiyon ilk nesle göre gerçekten bir fark yaratıyor - eskiden dolgunuzu dolduran çukurlar artık sadece can sıkıcı. Dört zamanlı 150, düşük devirlerden temiz bir şekilde çeker ve otomatik şanzıman, bir kavşakta asla yanlış vitese takılmayacağınız anlamına gelir, ancak yolcu ve bagaj taşıyorsanız motorun 90 km/s'nin üzerinde nefesinin tükendiğini fark edeceksiniz. Güncellenmiş karoseri daha düzenli ve koltuk altı depolama alanı gerçekten kullanışlıdır, ancak frenler - kağıt üzerinde geliştirilmiş olsa da - hala ahşap hissettiriyor ve ıslak koşullarda önceden planlama gerektiriyor. Heyecan verici değil, ama her sabah başlıyor, koşmak neredeyse hiçbir maliyeti yok ve altı ay sonra bunu düşünmeyi bırakıp ona bağlı kalmaya başlıyorsunuz.

Honda'nın 1995'te 149cc OHC'ye geçişi, SH'yi dumanlı bir banliyö aracından gerçekten rafine bir şeye dönüştürdü - gaz tepkisi pürüzsüz, gerçek şehir kullanımında yakıt tüketimi 2,5 l/100 km civarında ve motor şehir hızında stres hissetmiyor. 105 km/s azami hız dürüst ama rahat değil; 90'ın üzerinde rüzgar basıncını hissedersiniz ve şasi sınırlarını çubuklardan iletmeye başlar. 118 kg'lık ıslak ağırlık broşürde göründüğünden daha ağırdır ve yavaş trafikte dar boşluklardan geçmek rakiplerinden daha kasıtlı direksiyon girişi gerektirir. Geri dönmemi sağlayan şey güvenilirlik - benimkini üç yıl ve 22.000 km sadece yağ değişimleriyle ve fren balatalarıyla koştum, başka bir şey yapmadım.

Bunlardan birini iki İtalyan kışı ve bir Roma yazında geçirdim ve SH 150 Gen 4, iyi fotoğraf çekmeyen şekillerde sessizce mükemmel. Yeniden şekillendirilmiş gövde daha hızlı hissettiriyor - 80 km/s üzerindeki eski Gen 3 gerginliği büyük ölçüde ortadan kalktı - ve genişletilmiş koltuk altı depolama alanı nihayet kapak hokkabazlığı ritüeli olmadan tam yüzlü bir kaskı yutuyor. 11 at mütevazı, ancak tork dağıtımı yeterince pürüzsüzdür ve sıkıntılı trafiği filtrelemek neredeyse zahmetsiz hissettirir ve süspansiyon parke taşlarını bu sınıftaki her şeyden daha iyi emer. Sizi hayal kırıklığına uğratacak şey: 105 km/s gerçek bir tavan, 90'ın üzerindeki yan rüzgarlar ön ucu gerçekten rahatsız ediyor ve frenler (ön tarafta tek disk ve arka tambur) son dakika kahramanlıklarından ziyade erken ve kasıtlı sıkma gerektiriyor.

İki Roma kışı boyunca yakıt enjeksiyonlu bir SH150'yi çalıştırdım ve bu şey beni hayal kırıklığına uğratmayı reddetti - soğuk çalıştırmalar anında gerçekleşti, yakıt tüketimi 2.8L/100km civarındaydı ve koltuk altı depolama alanı tam yüzlü bir kaskı dramatik olmadan yuttu. Yeniden şekillendirilmiş gövde, 2006'da gerçekten çağdaş görünüyordu, bu da çöp Gen 4'ten gerçek bir adım öne çıktı, ancak ön önlüğün etrafındaki plastik kalitesi ikinci yıla kadar stres çatlakları gösterdi. Şehir sokaklarında kurulmuş ve dikilmiş, 16 inç ön tekerlek tramvay hatlarını çoğu rakiplerinden daha iyi idare ediyor, ancak hızlı bir çevre yoluna itiyor ve 11hp tavan çok gerçek, çok hızlı hale geliyor - sürekli 95 km/s seyir, motor stres testi için seçmelere giriyormuş gibi hissettiriyor. Temel pazar versiyonlarındaki ön kampanalı fren, aktif olarak sevmediğim tek şeydi; ıslak havalarda durma mesafeleri gerçek ileri planlama gerektiriyordu.