Honda Sh 150

De SH150 was Honda's antwoord op het chaotische Italiaanse stadsverkeer, en dat doet hij met verrassende overtuiging: de tweetakt trekt netjes vanaf een laag toerental en haalt zijn pas rond de 60 km/u, waar hij oprecht zelfverzekerd is. Dankzij de stapsgewijze ergonomie is het bijna meditatief om door de Romeinse gridlock te filteren, en dankzij de zithoogte van 760 mm kan bijna iedereen beide voeten plat planten. Dat gezegd hebbende, 95 km/u is optimistisch op een slechte dag met tegenwind, en het tweetaktolieverbruik en de rook bij het opstarten irriteren iedereen die in een afgesloten garage parkeert. Opbergen is lachwekkend — een haakje en de welwillendheid van je jaszakken — en de remmen zijn trommelremmen, dus plan je remafstanden dienovereenkomstig.

Ik heb er ongeveer 18.000 km op gereden in het verkeer in Milaan, en de herziene vering maakt echt een verschil ten opzichte van de eerste generatie — kuilen waar vroeger je vullingen uit kwamen, zijn nu gewoon vervelend. De viertakt 150 rijdt prima vanaf lage toerentallen en dankzij de automatische transmissie zit je op een kruispunt nooit in de verkeerde versnelling, al merk je wel dat de motor boven de 90 km/u buiten adem raakt als je een passagier en bagage vervoert. De vernieuwde carrosserie is netter en de opbergruimte onder de stoel is echt handig, maar de remmen — hoewel ze op papier verbeterd zijn — voelen nog steeds houterig aan en moeten in natte omstandigheden van tevoren worden gepland. Het is niet spannend, maar het begint elke ochtend, kost bijna niets om te rennen, en na zes maanden denk je er niet meer over na en begin je ervan afhankelijk te worden.

De overstap van Honda naar de 149cc OHC viertakt in '95 heeft de SH omgevormd van een rokerige forens naar iets echt verfijnds: het gaspedaal reageert soepel, het brandstofverbruik ligt rond de 2,5 l/100 km bij echt gebruik in de stad, en de motor voelt gewoon niet gestrest aan in stadstempo. Die topsnelheid van 105 km/u is eerlijk maar niet comfortabel; boven de 90 voel je de winddruk en begint het onderstel via de tralies zijn grenzen door te geven. Het gewicht op nat wegdek van 118 kg is zwaarder dan het eruit ziet in de brochure, en als je in langzaam verkeer door nauwe openingen rijdt, heb je meer doelbewuste stuurhulp nodig dan concurrenten. Wat me steeds weer doet terugkomen is de betrouwbaarheid — ik heb de mijne drie jaar en 22.000 km gereden op olieverversingen en remblokken alleen, niets anders.

Ik heb een van deze twee Italiaanse winters en een Romeinse zomer meegemaakt, en de SH 150 Gen 4 is zonder twijfel uitstekend op manieren die niet goed fotograferen. De vernieuwde carrosserie voelt bij hoge snelheid meer geplanteerd aan — die oude nervositeit van de Gen 3 boven 80 km/u is grotendeels verdwenen — en de vergrote opbergruimte onder de stoel bevat eindelijk een integraalhelm zonder het jongleren met het deksel. De 11 paarden zijn bescheiden, maar de koppeloverdracht is zo soepel dat je bijna moeiteloos door vastgelopen verkeer kunt filteren, en de vering neemt kasseien beter op dan wat dan ook in deze klasse. Wat je zal frustreren: 105 km/u is een echt plafond, zijwind boven de 90 zorgt echt voor onrust in de voorkant, en de remmen — een enkele schijf voor en een trommel aan de achterkant — vereisen vroeg en opzettelijk knijpen in plaats van heldendaden op het laatste moment.

Ik heb een SH150 met brandstofinjectie door twee Romeinse winters gereden en dat ding weigerde me gewoon in de steek te laten: een koude start was onmiddellijk begonnen, het brandstofverbruik schommelde rond de 2,8 l/100 km, en in de opbergruimte onder het zadel zat een integraalhelm zonder drama. De gerestylede carrosserie zag er in 2006 echt eigentijds uit, een echte vooruitgang ten opzichte van de gedumpte Gen 4, hoewel de plastic kwaliteit rond het voorschort in het tweede jaar spanningsscheuren vertoonde. In de straten van de stad is hij gecomponeerd en beplant. De tram met 16-inch voorwiel rijdt beter dan de meeste concurrenten, maar als je hem op een snelle ringweg duwt, wordt dat plafond van 11 pk heel reëel, heel snel — als je 95 km/u blijft rijden voelt alsof de motor auditie doet voor een stresstest. De trommelrem aan de voorkant van de basisversies was het enige waar ik echt een hekel aan had; de remafstanden bij nat weer vereisten een echte vooruitplanning.