Honda Rc51 Sp2

De RC51 SP2 raakt je in de borst voordat hij de toerenteller raakt — die 999 cc V-twin wordt geactiveerd met een blaf waardoor inline-four gecastreerd klinkt, en het koppel in het middenbereik tussen 6.000 en 9.000 tpm is echt heftig op de best mogelijke manier. Honda's PGM-FI was een openbaring in 2000, hij ruimde de brandstof op waar V-tweelingen met carburateurs uit die tijd aan het rommelen waren, hoewel je nog steeds een lichte aarzeling voelt om door te rijden bij lage toerentallen in krappe bochten. Het aluminium chassis met twee sparren is vlijmscherp en wekt vertrouwen op een snelle weg, maar de ergonomie is zonder compromissen gericht op de race: je polsen beginnen te klagen na 45 minuten in het verkeer, en dankzij de zithoogte van 820 mm kunnen kleinere rijders bij haltes op hun tenen zitten. Over het algemeen was de betrouwbaarheid van Honda solide, maar het koelsysteem wordt warm en het bereik van de brandstoftank zorgt ervoor dat je tijdens langere ritten overrompeld raakt als je diep in het gaspedaal zit.

De herziene gasklephuizen van de Gen 2 hebben in feite het slechtste van het origineel opgelost: hij is nog steeds niet soepel, maar hij probeert je niet langer van de wijs te brengen in langzame bochten. Op volle toeren trekt die V-twin van 999 cc met een brutaliteit die rechte vier niet kunnen evenaren; er is een borststoot van ongeveer 6.500 tpm dat je elke keer weer opnieuw verrast. Het is zwaar voor een 1000cc superbike — je voelt die 198 kilo knarsen door scherpe haarspeldbochten — en de rijpositie is brutaal bepaald, waardoor alles onder de 20 minuten in het verkeer een ware beproeving is. Maar op een open weg of op een dag vol circuit klinkt en voelt dit ding als niets dat Honda eerder of daarna heeft gebouwd.