Honda Hornet 750

Honda nam de CBR600F3-motor, stripte de kuip, bond deze vast aan een stalen latwerkframe en creëerde per ongeluk een van de bepalende naked bikes van de late jaren 90. Die 599 cc inline-vier schreeuwt naar 12.000 tpm met een mechanische intensiteit die op de best mogelijke manier bijna asociaal aanvoelt — hij is niet snel onder de 7.000 tpm, maar van daar naar de rode lijn trekt hij alsof hij iets te bewijzen heeft. De koolhydraten moeten ongeveer om de 8.000 km worden uitgebalanceerd als je een scherpe gasrespons wilt, en de voorvorken zijn zo ondergedempt dat energiek rijden op de B-weg je grenzen blootlegt voordat je zenuwen dat doen. Maar voor het geld kwam er in die tijd niets in de buurt van deze combinatie van motorkarakter, licht gewicht en betrouwbaarheid van de Honda — de mijne heeft 45.000 km gereden op de originele koppeling.

De brandstofinspuiting heeft de oude carburateur prachtig opgeruimd: een koude start is onmiddellijk, de gasrespons onder de 4.000 tpm is eindelijk beschaafd. Daarboven trekt de 599 cc vier hard en eerlijk gezegd, tegen een muur van vermogen van ongeveer 9.000 tpm aan, waardoor je op elke B-weg door de derde versnelling grijnst. De herziening van de schorsing was echt, geen marketing: de voorkant geeft je nu echte feedback, niet de vage praatjes van de vroege Hornets. Mijn klacht? Die hoogtoerige powerband betekent dat je constant met de versnellingsbak werkt in het stadsverkeer, en de bekleding van de stoelen verandert in ongeveer 90 minuten in triplex.