Honda Dream 50

Ik heb echte kilometers gereden op een gerestaureerde CS50 uit '64 en wat je als eerste opvalt, is hoe gecomponeerd het aanvoelt voor iets dat minder weegt dan een zak cement — dat frame van geperst staal is stijver dan het zou moeten zijn, en de OHC-motor draait met een bijna mechanische arrogantie tot 10.500 tpm, wat veel grotere fietsen beschaamt. De versnellingsbak met 3 versnellingen is eerlijk gezegd het zwakke punt: de derde versnelling heeft geen benen meer, ongeveer 75 km/u, en je blijft zoemend bij de rode lijn terwijl je probeert de 80 vast te houden op een lichte helling. Maar dat maakt allemaal niet echt uit, want Honda heeft hier iets gebouwd dat het transport overstijgt — de gasrespons is scherp, de remmen zijn voorspelbaar houten maar beheersbaar, en elk onderdeel voelt aan met een ernst waar Europese fabrikanten zich voor deze prijs geen zorgen over maakten. Zestig jaar later zijn onderdelen nog steeds vindbaar en de motor weigert, als hij niet wordt gehinderd, gewoon te sterven.

Honda bouwde dit eerst als verzamelobject en als tweede als motorfiets, en dat bepaalt alles over het bezitten van een exemplaar. De kleine OHC-motor is echt charmant: hij draait netjes tot 9.500 tpm met een scherpe, mechanische gretigheid die moderne scooters van 50 cc volledig missen, en de bouwkwaliteit voelt bijna absurd overontworpen aan voor een 49cc-fiets. Maar laten we eerlijk zijn: 60 km/u is een hard plafond, en alles behalve rustige wegen in de buurt of een speciaal circuit voelt echt gevaarlijk aan in het moderne verkeer. De vernieuwde elektra is betrouwbaar en de carburatie is merkbaar soepeler dan de originele units uit de jaren 60, maar dit is nog steeds fundamenteel een display-item dat toevallig draait.