Honda Deauville 700

Ik heb in twee jaar tijd bijna 20.000 km gereden op een Deauville uit '99, voornamelijk lange weekendritten en dagelijks woon-werkverkeer, en hij heeft me nooit in de steek gelaten. De twin van 647 cc is soepel en wendbaar in plaats van opwindend — je kunt hem in de tweede plaats wegrijden als je wilt, dat maakt niet uit — en met die geïntegreerde fietstassen hoef je echt je been over te gooien en te gaan, zonder gedoe met rekken of tassen. Asaandrijving betekent dat de ketting niet hoeft te worden onderhouden op natte dagen, en het zadel van 790 mm is toegankelijk voor kleinere rijders zonder dat ze zich te krap voelen over de afstand. Het echte zwakke punt is het momentum: 258 kg bagage aan boord komt vrij op het moment dat je ermee moet omgaan op een krappe parkeerplaats of buiten een bocht, en 50 pk is prima totdat een helling op de snelweg je eraan herinnert dat er geen reserve is.

Ik heb 18.000 kilometer gereden op een Deauville uit 2004 en ben echt gaan respecteren wat Honda hier heeft gebouwd: de geïntegreerde fietstassen zijn waterdicht en echt ruim, de parallel-twin rijdt soepel vanaf 2.500 tpm zonder drama, en de herziene vering van de Gen 1 kan zelfs behoorlijk snel op de B-weg rijden zonder te wentelen. Op snelwegsnelheden laat het scherm je hoofd achter in een turbulent niemandsland, tenzij je precies 5'10" bent, en 257 kilogram laat zich zien op het moment dat je probeert te manoeuvreren in een tankstation. Het is niet spannend — Honda heeft geen enkele poging gedaan om het spannend te maken — maar hij start elke ochtend, komt terug met 22 km/l en komt met intacte bagage aan na een dag van 600 kilometer zonder jou in elkaar te slaan.

Ik heb 18.000 kilometer gereden op een NT700V uit 2009 en de Parallel-twin van de Deauville voelde zich nooit gespannen. Hij trekt met kalme, onderbelaste kracht vanaf 3.000 tpm, waardoor toeren op de A-weg echt ontspannend is in plaats van opwindend. De geïntegreerde fietstassen zijn echt weerbestendig en nemen een week bagage mee zonder drama, en de kuip zorgt ervoor dat de wind beter van je borst blaast dan fietsen die twee keer zoveel kosten. Het frustreert het gewicht: 258 kg voelt elke kilo aan als je op een krappe parkeerplaats manoeuvreert of hem oppakt na een langzame bocht, en het chassis communiceert heel weinig via de tralies zodra je in bochten begint te duwen. Het is geen sportfiets die zich voordoet als een tourer — het is een eerlijke, ietwat ondermaatse pendeltoerer die renners beloont die niet meer iets hoeven te bewijzen.