Honda Cbr125r

De JC34 heeft me meer geleerd over gaspedaaldiscipline dan welke grote fiets dan ook. Bij een snelheid van 110 km/u wring je al zijn nek, en elke tegenwind of bergop herinnert je je precies waar 13 pk eindigt. Wat Honda goed heeft gedaan, is al het andere: de carburateur start koud zonder drama, het chassis is bijna zenuwslopend neutraal in scherpe bochten, en de remmen voelen echt aan voor een machine van leerlingniveau. De bouwkwaliteit is een stuk beter dan de 125's van die tijd — niets rammelt, niets huilt olie — maar de stoel wordt na een uur strakker en dat stalen frame zorgt voor extra gewicht dat je voelt als je hem uit een krappe parkeerplaats rijdt.

De JC39-update heeft het wiel niet opnieuw uitgevonden, maar de herziene vering heeft het bochtengevoel echt verbeterd ten opzichte van de eerste generatie. Het geeft nu zelfs de grip weer in plaats van gevoelloos te worden in de middenbocht. Die single van 125 cc haalt netjes zijn piek van 10.000 tpm en beloont rijders die leren om hem aan de kook te houden via de versnellingen, en dat is precies de les die een nieuwe rijder nodig heeft. Snelwegen zijn ellendig — bij 100 km/u moet je je nek wringen, en elke tegenwind of beladen passagier doodt het momentum gewoon dood. Maar op B-wegen en woon-werkverkeer in de stad is deze fiets eerlijk, vergevingsgezind en vreemd genoeg bevredigend om mee te rijden.