Honda Cbr1100xx Blackbird

Honda zbudowała Blackbirda, by pokonać ZX-11, a w 1996 roku zrobiła dokładnie to - 290 km/h nie było roszczeniem, był to fakt, który czułeś w piersi na niemieckiej autostradzie. Silnik z gaźnikiem o pojemności 1137 cm3 ciągnie się z nieustanną, liniową zaciekłością od 3000 obr./min, która nigdy nie wydaje się dramatyczna, dopóki nie sprawdzisz prędkości i nie zdasz sobie sprawy, że osiągasz 200 na piątym miejscu z pozostałymi dwoma biegami. W tempie turystycznym jest prawie zwodniczo łagodny, z pozycją jazdy, która pozwala mi pokonać 500-milowe dni bez zwykłej kary na rower sportowy - ten długi czołg i rzeźbiona owiewka faktycznie działają. Węglowodany są jedynym uczciwym słabym punktem: zimne rozruchy wymagają cierpliwości, płaskie strumienie w okolicach 4000-5000 obr./min denerwuje cię na drogach kanionowych, a dostarczanie paliwa nigdy nie odpowiada temu, na co zasługuje silnik, dopóki Ram Air nie osiągnie prędkość powyżej 150 km/h.

Wtrysk paliwa znacznie poprawił przepięcie najwyższej klasy — gdy rower węglowy czuł się lekko płaski po 9000 obr./min, ten z prawdziwym przekonaniem ciągnie się aż do czerwonej linii, a zimne starty są bezdramatyczne nawet w styczniu. Silnik jest naprawdę niezwykły: 164 KM dostarczane z wystarczającą uprzejmością, że możesz siedzieć w korku w ruchu drogowym bez odrywania nóg, a 20 minut później pokonujesz 260 km/h na autostradzie, czując się dziwnie zrelaksowany. Powstrzymuje go ciężar mokrego 256 kg, który staje się bardzo realny przy niskich prędkościach i na parkingach — rzuć go raz, a poczujesz go w dolnej części pleców przez tydzień. Zawieszenie podstawowe jest również zbyt miękkie do ciężkiej jazdy; wpychaj je do szybkich zamiatarek z dowolnym zaangażowaniem, a przód unosi się w sposób, który sprawia, że instynktownie się cofasz.