Honda Cbr1100xx Blackbird

Honda bouwde de Blackbird om de ZX-11 ronduit te verslaan, en in 1996 deed hij precies dat: 290 km/u was geen claim, het was een feit dat je in je borst voelde op een Duitse autobahn. De 1137cc-motor met carburateur trekt met een meedogenloze, lineaire snelheid vanaf 3.000 tpm, wat pas dramatisch aanvoelt als je de snelheid controleert en je realiseert dat je 200 op de vijfde plaats staat met nog twee versnellingen te gaan. Op toertempo is het bijna bedrieglijk zacht, met een rijpositie waarin ik dagen van 500 mijl kan afleggen zonder de gebruikelijke sportbike-straf — die lange tank en de gebeeldhouwde kuip werken echt. De koolhydraten zijn eerlijk gezegd het enige zwakke punt: bij een koude start heb je geduld nodig, als je een platte straal van ongeveer 4.000 tot 5.000 tpm rijdt, irriteert je op de wegen in de canyon, en de brandstoftoevoer komt pas helemaal overeen met wat de motor verdient totdat Ram Air boven de 150 km/u begint.

De brandstofinjectie heeft de stijging van het topsegment aanzienlijk verbeterd — waar de fiets met carbed na 9.000 tpm een beetje plat aanvoelde, trekt deze met volle overtuiging helemaal tot aan de rode lijn, en koude starts verlopen zelfs in januari zonder drama. De motor is echt opmerkelijk: 164 pk geleverd met genoeg beleefdheid zodat je te voet in het verkeer kunt zitten zonder je benen eraf te koken, en 20 minuten later rijd je 260 km/u op een snelweg met een vreemd gevoel van ontspannen gevoel. Wat hem tegenhoudt, is het natte gewicht van 256 kg, wat heel reëel wordt bij lage snelheden en op parkeerterreinen. Laat hem één keer vallen en je voelt hem een week lang in je onderrug. De standaardvering is ook nog steeds te zacht voor hard rijden; als je hem met enige moeite in snelle veegmachines duwt, blijft de voorkant zweven op een manier die ervoor zorgt dat je instinctief terugtrekt.