Honda Cbf600

Ik heb 18.000 km gereden op een CBF600S en de motor voelde nooit spannend aan, maar hij voelde ook nooit verkeerd aan. Honda heeft deze motor opzettelijk ontstemd, en dat voel je: de gasrespons is zo soepel dat hij onder de 6.000 tpm een beetje gevoelloos is, maar hij trekt netjes uit vrijwel elke versnelling zonder poespas, wat in het echte woon-werkverkeer meer waard is dan piekvermogen. De kuip van de S-variant doet echt werk op de snelweg tot ongeveer 130 km/u voordat windgeruis een gespreksstop wordt, en de stoel is twee uur lang echt comfortabel voordat je achterbank begint te onderhandelen. Mijn echte klacht is de voorrem: die is voldoende in plaats van vertrouwenwekkend, en als je voor het eerst voor een sportiever rijdt, merk je meteen dat de houten hendel aanvoelt.

Ik heb in twee jaar tijd 18.000 kilometer gereden op een CBF600S uit 2010, en eerlijk gezegd heeft deze fiets mijn hart nooit sneller doen kloppen — maar hij heeft me ook nooit in de steek gelaten, niet één keer. De brandstofinjectie van de Gen 2 heeft de gasrespons aanzienlijk verbeterd ten opzichte van de voorgangers met carbed; het verlaten van kruispunten bij lage toerentallen voelt eerder soepel en voorspelbaar dan lastig. Boven de 8.000 tpm trekt hij behoorlijk naar die piek van 78 pk, maar je moet de versnellingsbak gebruiken om dat te bereiken, en de beloning is eerder competent dan opwindend. De ABS-optie is echt de moeite van het bekijken waard — ik heb hem vaker getest op natte rotondes dan ik zou willen toegeven — en de rechtopstaande zitpositie van de N-variant hield mijn rug tevreden op drie uur durende snelwegslogs, net zoals sportfietsen dat gewoon niet doen.