Honda C125 Super Cub

Restore edilmiş bir '62 C100'ü Vietnam tepe kasabalarında ve Tokyo'nun arka sokaklarında gezdim ve hiçbir şey sizi bu küçük makinenin saçma alçakgönüllülüğüne rağmen ne kadar yetkin hissettiğine hazırlamıyor - 49cc bir şekilde sizi mekanı utandıran eğimlerden yukarı çekiyor. Otomatik debriyaj ve kademeli çerçeve, 1958'de devrim niteliğinde olan ve bugün gerçekten keyifli olmaya devam eden makineye değil, tamamen trafiğe ve manzaraya odaklandığınız anlamına gelir. Zayıflıklar gerçektir: 70 km/s azami hız aşınmış bir örnekte iyimser, ön kampana fren güvenden ziyade planlama gerektirir ve 60 km/s'nin üzerinde sürekli bir otoyol çalışması bileklerinizi yirmi dakika içinde uyuşur hale getirir. Ancak günlük kentsel işler, kırsal köy yolları veya sadece Honda'nın dünyayı neden fethettiğini anlamak için hiçbir şey bu hikayeyi bir tanenin üzerinde oturmaktan daha dürüst anlatamaz.

'72 C50'ye hem Güneydoğu Asya arka yollarında hem de Tokyo banliyölerinde birkaç bin kilometre geçirdim ve eski itme çubuğu ünitesi üzerindeki OHV revizyonu gerçekten dikkat çekicidir - orta menzilde daha yumuşak güç iletimi, sürekli hızda kırılgan vızıltı daha az. Yarı otomatik üç vitesli, mümkün olan en iyi şekilde aptallığa karşı dayanıklıdır; asla vites değiştirmeyi düşünmezsiniz, sadece sürüyorsunuz. Karbürasyon iyileştirmeleri, soğuk başlangıçların önceki Cubs"lara göre çok daha az müzakere edici olduğu anlamına gelir, ancak su basması hala bir geçiş ayini. 90 km/s hızında kesinlikle boynunu sıkıyorsunuz ve motor bunu size bildiriyor, bu yüzden en yüksek hız figürünü seyir hedefi değil acil durum tavanı olarak değerlendirin.

Güneydoğu Asya şehir trafiğini ve dağ yollarını geçerek '94 Super Cub'a 40.000 km sürdüm ve bu şey beni bir kez bile mahsur bırakmadı. Eski jenerasyona göre 12 voltluk yükseltme, gerçek bir yaşam kalitesi kazanımıdır - çalışan aksesuarlar, rölantide daha iyi aydınlatma, geceleri ölmekte olan bir elektrik sistemiyle artık savaşmaya gerek yok. OHC 124cc, 80 km/saate kadar sorunsuz bir şekilde hareket ediyor ve gerçekten mutlu oluyor, ancak otoyolda 90'da seyir etmesini istemek bir emekliliğe zorbalık yapıyormuşsunuz gibi hissettiriyor - oraya ulaşıyor, ancak barlardaki titreşimle şikayet ediyor. Yarı otomatik üç vitesli, şehir içi sürüş için hala bir zevktir, ancak deneyimli sürücüler zaman zaman daha uzun mesafelerde gerçek bir dördüncü vites isteyeceklerdir.

2007'de bir Super Cub'a 14.000 km sürdüm ve bu şey kötü bir şekilde ilginç olmayı reddetti - yakıt ekonomisi, onu ne kadar mahvetmeye çalışsam da 45 km/l civarındaydı. Önceki nesle göre revize edilmiş süspansiyon, bozuk kentsel asfaltta gerçek bir gelişmedir, ancak gemide bir yolcuyla uygun bir çukura çarparsanız yine de keskin bir şekilde azalır. Karbüratörlü versiyonun tökezlediği yer, 10° C'nin altındaki sıcaklıklarda soğuk sabahlar başlıyor - FI pazarları orada daha iyi bir anlaşma yaptı, tam durdu. 95 km/s azami hız gerçek ama uzun süre tutamayacağınız endişeli, vızıltılı bir 95 hızdır; ona 75 km/s bir makine gibi davranın ve tamamen rahat hissettirir.