Honda C125 Super Cub

Przejechałem odrestaurowanym '62 C100 przez wietnamskie miasteczka górskie i tylne ulice Tokio i nic nie przygotowuje cię na to, jak kompetentna jest ta mała maszyna pomimo swojej absurdalnej skromności - 49 cm3 w jakiś sposób ciągnie cię w górę gradienty, które zawstydzają założenia. Automatyczne sprzęgło i rama krokowa sprawiają, że skupiasz się wyłącznie na ruchu drogowym i scenerii, a nigdy na maszynie, która była rewolucyjna w 1958 roku i dziś jest naprawdę przyjemna. Słabe strony są realne: prędkość maksymalna 70 km/h jest optymistyczna w przypadku zużytego przykładu, przedni hamulec bębnowy wymaga planowania, a nie pewności siebie, a trwała autostrada przejeżdżająca powyżej 60 km/h powoduje drętwienie nadgarstków w ciągu dwudziestu minut. Ale w przypadku codziennych spraw miejskich, wiejskich dróg lub po prostu zrozumienia, dlaczego Honda podbiła świat, nic nie opowiada tej historii bardziej uczciwie niż siedzenie na jednej.

Przejechałem kilka tysięcy kilometrów na '72 C50 zarówno na obrzeżach Azji Południowo-Wschodniej, jak i na przedmieściach Tokio, a rewizja OHV nad starą jednostką popychacza jest naprawdę zauważalna - płynniejsze dostarczanie mocy przez średni zasięg, mniej kruchego brzęczenia przy stałej prędkości. Półautomatyczny trzybiegowy silnik jest odporny na idioty w najlepszy możliwy sposób; nigdy nie myślisz o zmianie zmiany biegów, po prostu jeździsz. Ulepszenia gaźnika oznaczają, że zimne rozruchy są znacznie mniejsze niż w przypadku wcześniejszych Cubs, chociaż zalanie nadal jest rytuałem przejścia. Przy prędkości 90 km/h absolutnie wykręcasz jej szyję, a silnik informuje o tym, więc traktuj liczbę maksymalnej prędkości jako pułap awaryjny, a nie cel przelotowy.

Przejechałem 40 000 km na Super Cub z 94 roku przez ruch miejski w Azji Południowo-Wschodniej i górskie trasy, a ta sprawa nigdy nie pozostawiła mnie w zamknięciu. 12-woltowa modernizacja w stosunku do starej generacji to prawdziwa wygrana w jakości życia - akcesoria do biegania, lepsze oświetlenie na biegu jałowym, koniec walki z umierającym układem elektrycznym w nocy. Ten OHC 124 cm3 ciągnie płynnie do około 80 km/h, gdzie jest naprawdę szczęśliwy, chociaż poproszenie go o rejs o 90 na autostradzie wydaje się, jakbyś nękał emeryta - dociera tam, ale narzeka na wibracje w barach. Półautomatyczny trzybiegowy silnik jest nadal radością dla jazdy miejskiej, ale doświadczeni jeźdźcy od czasu do czasu będą chcieli prawdziwego czwartego biegu na dłuższych odcinkach.

Pojechałem 14 000 km na Super Cubie z 2007 roku i sprawa po prostu nie była interesująca w żaden zły sposób - oszczędność paliwa wahała się około 45 km/l, bez względu na to, jak bardzo starałem się go zniszczyć. Zmienione zawieszenie w stosunku do poprzedniej generacji jest prawdziwym ulepszeniem zepsutego asfaltu miejskiego, chociaż nadal gwałtownie spada, jeśli trafisz we właściwą dziurę z pasażerem na pokładzie. Tam, gdzie potyka się wersja z gaźnikiem, jest zimny poranek, zaczynając od temperatur poniżej 10°C - rynki FI mają tam lepszą ofertę, pełny stop. Prędkość maksymalna 95 km/h jest prawdziwa, ale jest to niespokojny, szum 95, którego nie wytrzymałeś długo; traktuj go jak maszynę o prędkości 75 km/h i wydaje się całkowicie skomponowana.