Honda C125 Super Cub

Ik heb een gerestaureerde C100 uit '62 door Vietnamese heuvelsteden en achterafstraatjes van Tokio gereden, en niets bereidt je voor op hoe bekwaam dit kleine apparaat aanvoelt, ondanks zijn absurde bescheidenheid: 49 cc trekt je op de een of andere manier hellingen op die het uitgangspunt in verlegenheid brengen. Dankzij de automatische koppeling en het instapframe kunt u zich volledig concentreren op het verkeer en de omgeving, en niet op de machine, die in 1958 revolutionair was en vandaag de dag nog steeds aangenaam is. Zwakke punten zijn reëel: die topsnelheid van 70 km/u is optimistisch voor een versleten exemplaar, de trommelrem aan de voorkant vereist planning in plaats van vertrouwen, en als je op een snelweg boven de 60 km/u rijdt, worden je polsen binnen twintig minuten gevoelloos. Maar voor dagelijkse boodschappen in de stad, wegen in landelijke dorpen of gewoon begrijpen waarom Honda de wereld heeft veroverd, niets vertelt dat verhaal eerlijker dan erop te zitten.

Ik heb duizenden kilometers gereden op een C50 uit '72, zowel door de binnenwegen van Zuidoost-Azië als door de buitenwijken van Tokio, en de revisie van de OHV ten opzichte van de oude duwstangunit is echt merkbaar: een soepelere vermogensafgifte in het middenbereik, minder broze zoemen bij aanhoudende snelheid. De halfautomatische drietraps is op de best mogelijke manier idiootbestendig; je denkt nooit aan schakelen, je rijdt gewoon. Verbeteringen in de carburatie betekenen dat koude starts veel minder een onderhandeling zijn dan bij eerdere Cubs, hoewel overstromingen nog steeds een overgangsrite zijn. Bij 90 km/u wring je absoluut zijn nek en de motor laat het je weten, dus behandel het topsnelheidscijfer als een noodplafond, niet als een cruisedoel.

Ik heb 40.000 km gereden op een Super Cub uit '94 door het stadsverkeer in Zuidoost-Azië en door de bergen, en dat ding heeft me nooit gestrand. De upgrade van 12 volt ten opzichte van de oude generatie is een echte overwinning op het gebied van kwaliteit van leven: accessoires gebruiken, betere verlichting bij stationair toerental, niet meer vechten tegen een uitstervend elektrisch systeem's nachts. Die OHC 124cc trekt soepel tot ongeveer 80 km/u waar hij echt blij mee is, maar als je hem vraagt om op 90-jarige leeftijd over een snelweg te rijden, voelt alsof je een gepensioneerde pest — hij komt er wel, maar klaagt door trillingen in de tralies. De halfautomatische drieversnelling is nog steeds een genot voor stadsritten, maar ervaren rijders willen af en toe een echte vierde versnelling op langere stukken.

Ik heb 14.000 km gereden op een Super Cub uit 2007 en dat ding weigerde simpelweg op een slechte manier interessant te zijn. Het brandstofverbruik schommelde rond de 45 km/l, hoe hard ik ook mijn best deed om het te verpesten. De herziene vering ten opzichte van de vorige generatie is een echte verbetering ten opzichte van kapot asfalt in de stad, hoewel hij nog steeds een scherp dieptepunt bereikt als je met een passagier aan boord een behoorlijk gat raakt. Waar de versie met carburateur struikelt, is het's ochtends koud, beginnend bij temperaturen onder de 10°C — de FI-markten kregen daar de betere deal, punt. Een topsnelheid van 95 km/u is reëel, maar het is een angstige, bruisende 95 die je niet lang zult volhouden; behandel hem als een machine van 75 km/u en hij voelt volledig kalm aan.