Harley-davidson Road King

Ik heb in twee zomers 14.000 mijl gereden op een Road King uit '95, en die Evo-motor heeft me nooit een keer laten stranden — hij trok, haperde en rommelde gewoon met een mechanische eerlijkheid die moderne fietsen zo hebben ontwikkeld. De afneembare voorruit is echt briljant; trek hem eraf en je hebt een naakte cruiser voor stadsritten, zet hem er weer op voor kilometers op de snelweg tegen de wind in. Dat gezegd hebbende, 317 kg is het werkelijke gewicht wanneer je over een parkeerplaats manoeuvreert of hem van een grindberm opraapt, en het remgevoel van die vroege remklauwen aan de voorkant zorgde ervoor dat ik tussenstops verder van tevoren had gepland dan ik zou willen. De actieradius was acceptabel, maar de wegligging boven 140 km/u was zo vaag dat de topsnelheid van 175 km/u een getal is dat je afleest, niet een cijfer dat je najaagt.

De Gen 2 Road King heeft enkele van de ruwe kantjes van de eerste generatie gladgestreken: de verplaatste tankdop is eigenlijk logisch voor lange afstanden, en dankzij de verfijnde ergonomie stop je elke 90 minuten opnieuw te positioneren. Die 1340 Evo is op papier geen krachtbron die indruk maakt, maar met een snelheid van 100 Nm bij 3.500 tpm rijd je vol vertrouwen met een handjevol gas door het snelwegverkeer. Een nat gewicht ten noorden van 318 kg is eerlijk werk bij parkeersnelheden en alles wat strakker is dan een vloeiende bocht, en de carburateur zal je eraan herinneren dat hij bestaat op koude ochtenden in Wyoming. De vernieuwde framegeometrie is iets beter — minder zenuwachtig bij hoge snelheden — maar verwar dit niet met een canyonwapen; het is een mijlenvreter die gebaseerd is op comfort en aanwezigheid.

Ik heb bijna 40.000 mijl gereden op een Road King uit 2003 en de Twin Cam 88B was een echte openbaring ten opzichte van de oude Evo: soepeler, pittiger onder de 3.500 tpm, en de op rubber gemonteerde aandrijflijn zorgt ervoor dat je handen na twee uur niet meer gevoelloos worden. Dat koppel van 110 Nm komt vroeg en blijft eerlijk; je rijdt langs langzaam verkeer zonder de helft van de tijd de tweede versnelling aan te raken. Het is absoluut niet snel en 331 kg vereist respect op parkeerterreinen. Laat hem één keer vallen en je zult hem voor je rug onthouden. Maar laad de zadeltassen op, richt hem op een snelweg met twee rijstroken, en deze fiets vormt een bijna beschamend overtuigend argument voor zichzelf.

De sprong van de 88 naar de 96 kubieke inch motor was meteen merkbaar toen ik voor het eerst een snelweg opreed op een oprit — die 130 Nm komt te laag en trekt hard door het middenbereik, waardoor de oude motor in vergelijking anemisch aanvoelt. De Cruise Drive-transmissie met zes versnellingen is ook een echte verbetering; in de zesde versnelling daalt het toerental merkbaar bij snelheden op de snelweg en mijn polsen zijn daar op lange dagen dankbaar voor. Dat gezegd hebbende, 363 kg is geen klein aantal, en bij langzaam manoeuvreren op een parkeerplaats moet je elke keer respect hebben. Als je iemand omgooit bij een tankstation, heb je een verhaal verdiend dat niemand wil vertellen. De remapgrade helpt het vertrouwen, maar dit is nog steeds geen fiets die snel de bochten in wil, en iedereen die doet alsof het anders is, liegt tegen zichzelf.